เขาสามารถ “ยืมมีดฆ่าคน” ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ในเมื่อคุณลุงใหญ่คิดจะเล่นงานเสิ่นเจียว ส่วนพ่อแท้ ๆ ของเสิ่นเจียวก็อยากตามหาเธอกลับไป สองเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าตรงกันอย่างยิ่งหรอกหรือ?
ถ้าเสิ่นเจียวถูกพากลับบ้านเก่า เธอก็จะไม่ได้อยู่เขตทหารอีกต่อไป แบบนั้นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของหรงหรงก็จะได้กลับเข้าไปไม่ใช่หรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น วิธีนี้ยังปลอดภัยไร้ข้อผิดพลาด ช่วยให้เขากับคุณลุงใหญ่ซ่อนตัวได้อย่างสบายใจ ทุกสายตาจะพุ่งไปจับจ้องที่พ่อแท้ ๆ ของเสิ่นเจียวทั้งหมด
เมื่อวางแผนในใจเรียบร้อย เซี่ยลี่ก็เริ่มแสดงละครอย่างจริงใจต่อหน้าเจียงต้าฝู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
“คุณอาครับ ผมพาคุณอาไปถึงเมืองทางโน้นได้ แล้วคุณอาค่อยไปตามหาเสิ่นเจียวที่เขตทหารเอง”
“ถ้าผมไปด้วย เธอก็จะรู้ไม่ใช่หรือว่าผมเป็นคนขายเธอ แล้วเราจะยังเป็นเพื่อนกันได้ยังไง?”
“เพราะฉะนั้น แค่ผมพาคุณอาไปถึงเมืองทางโน้นก็ถือว่าผมทำเต็มที่แล้ว คุณอาอย่าทำให้ผมลำบากใจนักเลยนะครับ”
เจียงต้าฝู่ฟังหนุ่มน้อยพูดเช่นนี้แล้วก็รู้สึกว่าเขามีคุณธรรม ทั้งยังคิดได้รอบคอบ จึงพยักหน้ารับ
แต่หาโช่วเอ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับเอะใจขึ้นมา จึงถามเซี่ยลี่อย่างระแวดระวังว่า
“ทำไมจู่ ๆ แกถึงเปลี่ยนใจล่ะ? วันนี้ตอนพวกเราถามว่าเสิ่นเจียวอยู่ไหน แกยังดึงดันไม่ยอมบอก พอพวกเราลงมือกับแก แกถึงยอมพูด”
เมื่อได้ยินป้าหน้าเหมือนนางยักษ์ตนนั้นเข้ามาขัด เซี่ยลี่ก็หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย แต่ยังพยายามสงบสติอารมณ์ คิดหาคำพูดมาแก้ตัว
“ก็เพราะ...ตอนนั้นผมอยากปกป้องเพื่อน แต่ตอนนี้ผมยินดีนำทางให้เองครับ”