สีหน้าตกตะลึงและชะงักงันของป้าอู๋ รวมถึงน้ำเสียงที่สูงขึ้น หากแค่ฟังไม่ชัดก็คงไม่แสดงท่าทีแบบนี้
ไจ๋จิ่งเฉินจึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แล้วตอบว่า
“เธอชื่อเสิ่นเจียวครับ ป้าอู๋เป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ”
อู๋กุ้ยเซียงได้ยินอีกครั้ง คราวนี้ได้ยินชัดถนัดหูจริง ๆ ก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วพูดกับเขาว่า
“เสิ่นเจียวไม่ได้!”
“ทำไมครับ” ไจ๋จิ่งเฉินขมวดคิ้วถามกลับโดยไม่รู้ตัว
“เสิ่นเจียวไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือครับ คุณเกลียดเธอหรือ”
“เธอไม่ได้ทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันก็ไม่ได้เกลียดเธอ แต่เสิ่นเจียว...” อู๋กุ้ยเซียงพูดติดอยู่ในลำคอ แทบจะเป็นลมล้มพับไป
สวรรค์เล่นตลกอะไรอย่างนี้! ความกังวลของเธอเมื่อวานกลับกลายเป็นจริงเสียแล้ว!
ไจ๋จิ่งเฉินเพิ่งกลับมา พอเห็นเสิ่นเจียวก็ชอบตั้งแต่แรกเห็น แถมยังประกาศตรง ๆ ว่าถ้าไม่ใช่เธอ เขาก็ไม่แต่งกับใคร!
แต่เสิ่นเจียว เสิ่นเจียวเธอ...
“ป้าอู๋ ตกลงเป็นเพราะอะไรครับ ทำไมพูดค้างไว้ครึ่งเดียวล่ะครับ”
ไจ๋จิ่งเฉินมองป้าอู๋ที่กุมอก สีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง คล้ายอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก เขาจึงขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิมแล้วถาม
“เสิ่นเจียวกำลังจะแต่งงานแล้ว!” อู๋กุ้ยเซียงพูดกับไจ๋จิ่งเฉินอย่างหนักแน่น
“ผมรู้ครับ” ไจ๋จิ่งเฉินตอบ
พอได้ยินน้ำเสียงของเขา อู๋กุ้ยเซียงก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า “รู้แล้วก็ยังจะ...”
“ใบยื่นเรื่องแต่งงานของเธอยังไม่ได้รับอนุมัติ ผมยังขัดขวางได้ครับ” ไจ๋จิ่งเฉินพูดแทรก
อู๋กุ้ยเซียง: !!!
คุณยังคิดจะขัดขวางใบรายงานขอแต่งงานของคนอื่นอีกเหรอ?!