“เปลี่ยนยาให้เขา ใช้ยาฆ่าเชื้อและยาต้านการอักเสบ ทายาไม่ต้องหนามาก รอให้ซึมแล้วค่อยพันผ้าก๊อซ”
เสิ่นเจียวรับคำ จากนั้นหมอซุนก็ลุกออกไป เสิ่นเจียวนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบสำลีก้านมาเริ่มฆ่าเชื้อที่บาดแผลของไจ๋เยว่
“เมื่อกี้ขอโทษนะ เกือบทำให้คุณตกบันไดแล้ว”
ไจ๋เยว่มองเสิ่นเจียวที่ก้มหน้า แล้วเอ่ยขอโทษเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ไม่เป็นไร ไม่ได้ตกจริงสักหน่อย คราวหน้าคุณอย่าเบียดฉันอีกก็แล้วกัน” เสิ่นเจียวเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วตอบเสียงเบาเช่นกัน
“ผมไม่ได้ตั้งใจเบียดคุณ...” ไจ๋เยว่พูดเสียงเบาอย่างกระอักกระอ่วน “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เดินอยู่ดี ๆ ก็เดินไปทางคุณ...”
เสิ่นเจียวมองท่าทางไร้เดียงสาและรู้สึกผิดของเขา แล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า
“งั้นคราวหน้าก็ช่วยยับยั้งความชอบของคุณไว้หน่อย หรือไม่ก็หมั่นสังเกตสิ่งรอบข้างให้ดี”
พอได้ยินเช่นนั้น ปลายหูของไจ๋เยว่ก็แดงขึ้น เขาขานรับเบา ๆ
ในห้องตรวจมีแค่พวกเขาสองคน เสิ่นเจียวใช้สำลีก้านทายาจนเสร็จ ระหว่างรอให้ยาซึม มือซ้ายที่ไจ๋เยว่วางอยู่บนตักก็อดยกขึ้นมาไม่ได้
จังหวะที่ฝ่ามือของเขาเพิ่งทาบลงบนมือของเสิ่นเจียว เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นตรงประตูอย่างกะทันหัน
ไจ๋เยว่สะดุ้งจนรีบชักมือกลับ แล้วหันไปมองทางประตู
คนที่เข้ามาคือหมอซุน ซึ่งออกไปแล้วและย้อนกลับมาอีกครั้ง
หมอซุนเห็นมือปลาหมึกของใครบางคนที่กำลังทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ และคิดจะฉวยโอกาสอย่างชัดเจน
แต่เมื่อเห็นลูกศิษย์ของตนลุกขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน สีหน้าดูตื่นตระหนกและไม่เป็นธรรมชาติ เขาจึงทำเป็นไม่เห็น เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วถามไจ๋เยว่ว่า