“ตอนนั้นฉันก็โกรธมากเหมือนกัน เพราะงั้นหลังจากถามเขาเรื่องนั้นเมื่อวาน ในใจก็คิดไว้แล้วว่า ถ้าไจ๋เยว่ยังปฏิเสธฉันอีก ฉันจะย้ายไปจริง ๆ ต่อจากนี้จะไม่ข้องเกี่ยวกับเขาอีกแม้แต่น้อย”
เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว นี่เป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ ที่เธอถามไจ๋เยว่ ไม่ใช่แค่ใช้วิธียั่วให้เขาตอบตกลง
ถึงขั้นที่เดิมทีเธอยังไม่ได้ตัดสินใจด้วยซ้ำว่าจะไปโรงพยาบาลของกองพลหรือไม่ แต่ถ้าไจ๋เยว่ปฏิเสธเธอ เธอก็จะตัดสินใจไปอย่างแน่นอน
“เฮ้อ พวกคุณสองคนนี่วนไปวนมา อ้อมกันตั้งหลายรอบกว่าจะลงเอยกันได้” หวังฮุ่ยถอนใจอย่างรู้สึกเสียดาย
“แต่ตอนนี้ก็ถือว่าทุกอย่างลงตัวแล้ว ทีนี้ฉันก็ได้กินเหล้ามงคลของพวกคุณเสียที” หวังฮุ่ยพูดยิ้ม ๆ
เสิ่นเจียวยิ้มอย่างเขินอายแล้วพยักหน้า ทั้งสองแยกกันตรงประตูบ้าน เสิ่นเจียวล็อกประตูเสร็จก็ต้องไปเข้ารับการฝึกอบรมที่หน่วยพยาบาล
ช่วงพักระหว่างการฝึกอบรมตอนเช้า
จางเจิ้นกั๋วะนำยาทากับผ้าพันแผลมาให้ไจ๋เยว่ พร้อมเตือนให้เขาอย่าลืมเปลี่ยนแผล
“ผมจะไปเปลี่ยนที่หน่วยพยาบาล” ไจ๋เยว่พูด
“แผลคุณก็ไม่ได้หนักอะไร ไปหน่วยพยาบาลก็ต้องเดินไปอีกเที่ยวไม่ใช่เหรอ? ทายาเองแล้วพันผ้าก๊อซเอง ใช้เวลาแค่สองนาที” จางเจิ้นกั๋วะว่า
ไจ๋เยว่ฟังแล้วพยักหน้า รับของมา จากนั้นจางเจิ้นกั๋วะก็เดินจากไป
แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องที่ลืมบอกไจ๋เยว่ จึงเดินย้อนกลับไป
ผลคือกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วกลับไม่เห็นใครเลย
“ผู้บัญชาการไจ๋อยู่ไหน?” จางเจิ้นกั๋วะถามจางหู่
“ไปหน่วยพยาบาลแล้วครับ” จางหู่ตอบ