เห็นเธอไม่พูด อีกคนก็เงียบกริบไปด้วย ไม่นานนัก เสิ่นเจียวจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“คืนนี้ทำไมจางหู่ไม่มา? ธุระของคุณเสร็จแล้วเหรอ?”
ได้ยินดังนั้น ไจ๋เยว่ก็ขานรับเบา ๆ แล้วถามต่อ
“ตอนเที่ยงจางหู่บอกฉันว่าคุณมีเรื่องจะพูดกับฉัน จะพูดเรื่องอะไร?”
“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ ก็แปลว่าฉันเจอคุณไม่ได้หรือไง?” เสิ่นเจียวถามย้อน
คำพูดของเสิ่นเจียวแฝงนัยอีกชั้นอย่างชัดเจน นิ้วมือที่ถือกล่องข้าวของไจ๋เยว่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย
เขาก้มหน้า แสร้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ แล้วตอบเลี่ยงประเด็น
“ถ้าคุณเจอปัญหาอะไรในชีวิตประจำวัน ฉันก็จะช่วยแก้ให้”
เสิ่นเจียวหันไปมองเขา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโมโห
คำถามของเธอ ไจ๋เยว่ควรตอบว่า “ใช่หรือไม่ใช่” แต่คนคนนี้กลับหลบเลี่ยงอีกแล้ว ทำเป็นหูหนวกตาบอดเสียอย่างนั้น
แต่เมื่อนึกว่าสุดสัปดาห์นี้เธอจะบีบให้ไจ๋เยว่พูดทุกอย่างให้ชัดเจน เธอก็สูดหายใจลึก ๆ ในใจ ไม่ยอมเสียอารมณ์กับเต่าหดหัวตัวนี้ เพราะก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำให้เธอโมโห
“งั้นฉันก็ต้องขอบคุณคุณมากเลยนะ ครั้งก่อนให้จางหู่วิ่งไปวิ่งมาหลายรอบ แถมยังเรียกหวังฮุ่ยมาด้วย กระทั่งเรื่องหลีกเลี่ยงข้อครหาก็ยังคิดเผื่อไว้ ช่วยฉันซ่อมหลังคาอีกต่างหาก”
เสิ่นเจียวพูดประชดประชัน การลงทุนลงแรงมากมายขนาดนี้ เพื่อไม่ต้องเจอเธอ คุณนี่ช่างวุ่นวายเสียจริง!
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว” ไจ๋เยว่ตอบ
เสิ่นเจียว: “...” บางครั้งเธอก็รู้สึกจริง ๆ ว่าคุณเป็นท่อนไม้ ฟังไม่ออกหรือไงว่าฉันกำลังเหน็บแนมคุณอยู่?