ท่าทางซ้ำ ๆ เหล่านั้น เขาจะกลับมาทำทุกครั้งหลังจากฆ่าปีศาจระลอกหนึ่งเสร็จ แต่เหมือนที่ผ่านมา【กวนไม่อวน】ก็ไม่เคยตอบกลับมาอีกเลย
ตอนถูกระเบิดจนมึนงง เขาได้ยินเสียงผู้หญิงใสกังวานร้องเรียกขึ้นมาว่า:
“อาหมู่ ลุกขึ้นมา!”
พูดตามตรง ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครเรียกเขาด้วยชื่อที่เหนียวหนืดน่าขนลุกแบบนี้มาก่อน
ญาติผู้ใหญ่จะเรียกเขาว่า “เสี่ยวฉื่อ” ส่วนคนวัยเดียวกันก็เรียกชื่อเต็มกันทั้งนั้น
อาหมู่…
ตอนที่เขาเจ็บปวดไปทั้งตัวแล้วได้ยินคำเรียกนี้ กลับไม่รู้สึกต่อต้านเลย ตรงกันข้าม เสียงใสราวธารน้ำกลับกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาสู้ต่อ
แต่ตอนนี้เธอหายไปแล้ว
น่าจะเป็นผู้หญิงสินะ?
ฉื่อมู่ถอนหายใจ มองตัวเลขนับถอยหลังบนหน้าจอกึ่งโปร่งแสงของตัวเอง ยังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมงกว่า
อีกหนึ่งชั่วโมงกว่า เขาจะกลับไปยังโลกความจริงได้หรือเปล่า?
-
เจียนหลี่มองตัวตนพิกเซลอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนมันจะเศร้าซึมอยู่ในห้องพักหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องอีกครั้งในไม่ช้า
เหมือนจะหยุดพักไม่ได้ หยุดไม่ลง
ต้องขอบคุณ【สุสานไร้ศพ】ที่ทำให้ตัวตนพิกเซลในห้องสองบานตรงข้ามยังมีชีวิตอยู่
พอมันออกมา ประตูทั้งสองบานก็เปิดอีกครั้ง ตัวตนพิกเซลสองตัวขยับปากไปมา ราวกับกำลังคุยอะไรกันอยู่
แต่【สุสานไร้ศพ】ไม่สนใจพวกมันเลย
มันไม่ชะลอฝีเท้าแม้แต่น้อย เดินไปพลางฆ่าไปพลาง สังหารปีศาจเป็นระลอก ๆ ตลอดทาง จนมาถึงบริเวณที่จัดการสัตว์ประหลาดเมื่อช่วงบ่าย
บันไดที่ทอดขึ้นไปเบื้องบนมืดสนิท คราวนี้ไม่เห็นดวงตาสีแดงเลือดอีกแล้ว
มันยืนอยู่ตรงเชิงบันไดกว้างใหญ่ เงยหน้ามองขึ้นไป มือขวาที่เหลือนิ้วอยู่เพียงสี่นิ้วกำเลื่อยยนต์แน่น ส่วนข้อมือซ้ายมีหน้าไม้ข้อมือรัดอยู่