เจียนหลี่รู้สึกราวกับเพิ่งดูหนังสยองขวัญตอนดึกจบไปเรื่องหนึ่ง
เมื่อเห็นตัวตนพิกเซลของตัวเองเดินอยู่บนบันไดในความมืด แม้จะไม่มีเหตุการณ์พิเศษอะไร แต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนมีมือข้างหนึ่งกำหัวใจไว้แน่น
ตื่นเต้นเกินไปแล้ว! เร้าใจสุด ๆ!
กระทั่งดวงตาสีเขียวเรืองแสงคู่นั้นปรากฏขึ้น และทำให้【สุสานไร้ศพ】หมดทางสู้ เจียนหลี่ก็พลอยร้อนใจไปด้วย
เนื้อเรื่องพัฒนาไปถึงขั้นนี้ได้ยังไง?
ไม่ได้การ เธอต้องหาจุดบกพร่องต่อไป เธอไม่เชื่อหรอกว่าเกมนี้จะยากขนาดนี้ แล้วยังไม่เปิดทางรอดให้ผู้เล่นเลย
ในความมืด ดวงตาสีเขียวเปล่งประกายลึกลับ เคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างยิ่ง
เจียนหลี่ขยายภาพดวงตาคู่นั้นบนหน้าจอดู—
เย็นชา เย่อหยิ่ง ดูแคลน...
ดวงตากลมโตคู่นั้นให้ความรู้สึกเหมือนกำลังมองทุกสิ่งจากเบื้องบนอย่างดูถูก พอมองดวงตาสีเขียวที่หรี่ลงเป็นพัก ๆ กับระยะห่างระหว่างดวงตาที่ไม่กว้างนักอีกครั้ง...
ซี้ด!
ยิ่งดูทำไมยิ่งเหมือนแมวเหมียวเลยนะ?
เจียนหลี่กับฉื่อมู่คิดตรงกันอีกแล้ว ไม่ว่าของในกระเป๋าจะเป็นอะไร ทั้งหมดก็ได้มาจากการเสี่ยงชีวิตต่อสู้มา
ส่งให้มันเหรอ? ไม่มีทาง!
ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่ลองโต้กลับ
เจียนหลี่ประเมินว่าเจ้าตัวประหลาดที่เคลื่อนไหวรวดเร็วมากน่าจะเป็นแมว การจัดการกับสิ่งมีชีวิตหยิ่งผยองและรักความสะอาดอย่างแมว จริง ๆ แล้ว...
แค่อึแมวถุงหนึ่งก็ทำให้มันขยะแขยงไปได้พักหนึ่งแล้ว
แต่เห็นได้ชัดว่า【สุสานไร้ศพ】คิดไม่ถึงเรื่องนี้