ไป๋ฉาโมโหจนลุกขึ้นนั่งตัวตรง เกมบ้าอะไรกันเนี่ย!
แค่สองวันเธอก็เติมเงินไปตั้งเยอะแล้ว ทำไมตัวละครในเกมของเธอยังสู้ไม่ไหวอีก?
สู้ไม่ไหวก็ช่างเถอะ ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือ【เลื่อยไฟฟ้าไร้วันหมดอายุ】ที่เธอเพิ่งเติมเงินซื้อมา ถูกผู้เล่นคนอื่นแย่งไป!
แย่งไปแล้ว!!
ยังไม่ทันได้ถือไว้อุ่นมือ ก็ถูกแย่งไปแล้ว!!!
เรื่องนี้ทำให้เธอไม่สบอารมณ์อย่างหนัก เธอจึงเข้าไปหาอาวุธที่แพงที่สุดในร้านค้า ณ ตอนนี้——
【ปืนพ่นเพลิงอุณหภูมิสูง】：พ่นเปลวไฟอุณหภูมิสูง ระยะยิงไกลสุด 6 เมตร เป็นอาวุธโจมตีระยะไกลที่ทรงพลัง ความร้อนสูงสามารถหลอมละลายอาวุธระดับบีลงไปได้ทั้งหมด
ราคาก็สูงเอาเรื่องเช่นกัน: 60,000
แต่ตอนนี้ไป๋ฉาเริ่มหัวร้อนแล้ว เธอแค่อยากให้ตัวละครในเกมถืออาวุธไปแย่งมอนสเตอร์ แล้วถือโอกาสล้างแค้นให้หายแค้น
“ให้ตายเถอะ! ทำไมไม่ขยับแล้วล่ะ? หลบอยู่ในห้องทำไม? ฉันเติมเงินให้อีก 60,000 ไม่ได้ทำไปเพื่อดูแกหลบอยู่หลังช่องตาแมวหรอกนะ!”
ไป๋ฉาโมโหจนเกือบปามือถือทิ้ง ถึง 60,000 จะเป็นแค่ราคาเดรสตัวหนึ่งก็ตาม
แต่เสียเงินไปแล้วยังต้องอัดอั้นแบบนี้ เธอรู้สึกแย่มาก
ลู่ฮ่าวหรานถือถุงใบงามเดินกลับมา พอเดินมาถึงข้างตัวไป๋ฉา ก็ได้ยินเสียงเธอตะโกนอย่างเดือดดาลว่าเติมเงินไปอีก 60,000...
60,000!
เอาไปลงกับตัวละครในเกม แล้วแบ่งให้เขาสักนิดไม่ได้หรือไง?
ลู่ฮ่าวหรานบ่นในใจ ก่อนเดินเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น
เขาค่อย ๆ แกะถุงอย่างระมัดระวัง แล้วทยอยวางของว่างยามบ่ายลงบนโต๊ะข้าง ๆ พลางปลอบไปด้วย
“ฉาฉา กินอะไรสักหน่อยจะได้หายโมโห เกมเกมเดียวเอง ไม่คุ้มให้เธอโมโหจนเสียสุขภาพนะ”