เธอจำไม่ได้แล้วล่ะ เกมนี้ก็ไม่มีฟังก์ชันย้อนกลับด้วย ที่จริงมันก็แค่เกมเล็ก ๆ เธอเลยไม่ได้จริงจังอะไร
ตัวตนพิกเซลบนหน้าจอดูท่าทางโง่ ๆ แต่ออกจะกล้าหาญโค่นล้มมอนสเตอร์ไปเป็นวงกลม
ฉากการตายของเหล่ามอนสเตอร์ดูน่ากลัวและสมจริงมาก
เจ้า pixel man เก็บมอนสเตอร์ได้แล้วก็หันไปวิ่งยังทิศหนึ่งของโถงทางเดิน
ส่วนประตูเรียงรายในโถง มีบางบานเปิดออกตอนนี้ มีตัวตนพิกเซลอื่น ๆ โผล่หัวออกมาจากประตู
[สุสานไร้ศพ]หยุดไปครู่หนึ่ง ไม่ลังเลที่จะกลับไปห้องของตัวเองและล็อกประตู
เจียนหลี่เห็นว่าบนตัวเขาปรากฏสีแดงอยู่ไม่น้อย หาไปหามา ก็ยังไม่มีทรัพยากรที่จะส่งให้เขาได้ในตอนนี้
ในขณะนั้น เกมเหมือนจะเข้าใจความคิดเธอ หน้าจอก็เด้งข้อความแจ้งเตือนใหม่ออกมา
ด้วยอักษรสีแดงใหญ่ที่ดูเป็นมงคลสุด ๆ เขียนว่า:
[ข่าวดี! ข่าวดีพิเศษ! ตอนนี้เติมเงิน 9.9 หยวน รับทันทีกล่องของขวัญสุดคุ้ม: คะแนนอิสระ*10, มีดพร้าคมกริบ*1, ชุดรบสะอาดพอดีตัว*1 ชุด, บะหมี่เนื้อ*2 ถ้วย, น้ำแร่*4, ยารักษาระดับกลาง*2, เครื่องเสริมประตู*1, กระเป๋ามือใหม่*1]
โว้ย!
เผยโฉมหน้าออกมาแล้วสินะ!
เจียนหลี่รู้อยู่แล้วว่าเกมที่โผล่มาในมือถือแบบนี้ไม่มีอะไรดี พอเล่นได้ไม่นานก็เริ่มมาหลอกให้เติมเงิน
หน้าตาเธอดูเหมือนคนโง่ที่ถูกหลอกง่ายนักเหรอ เกมที่มีบั๊กเยอะขนาดนี้ เธอจะไปเติมเงิน?
ไม่มีทางเด็ดขาด
ยิ่งกว่านั้นเธอมีความระวังเรื่องการโกงสูง เกมนี้อาจจะโผล่เข้ามาในมือถือได้แบบไม่ทราบสาเหตุ ขณะเดียวกันก็อาจจะแอบกวาดเงินเก็บไม่กี่สตางค์ของเธอไปตอนที่เธอกดจ่ายเงินก็ได้
ไม่เติม! ไม่เติมเด็ดขาด!
ตัวตนพิกเซลในหน้าจอดูเดินเซไปเซมา เขากลับไปนั่งบนเตียง หยิบยาสมานแผลขวดสุดท้ายออกมาดูแล้วดูอีก สุดท้ายก็เก็บเข้ากระเป๋าไว้ก่อน
กรรไกรและท่อเหล็กวางอยู่สองข้างกาย เขานอนลงบนเตียง
ดวงตากลม ๆ สีดำปิดลง ท่าทางจะนอนแล้ว
พอดีเดลิเวอรีของเจียนหลี่มาถึงพอดี เธอวางมือถือลงไปรับอาหารก่อน กลิ่นหอมของเนื้อย่างกับกุ้งแม่น้ำชวนน้ำลายไหล
อาหารอร่อยอยู่ตรงหน้า เธอก็ต้องทานให้อร่อยก่อนอยู่แล้ว
-
ฉื่อมู่หลับตาลง ฝืนไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกายและความหิวในท้อง
ตั้งแต่ได้ทรัพยากรเล็กน้อยตอนบ่าย สภาพเขาดีขึ้นมาก คิดว่าการฆ่าปีศาจสามารถเพิ่มค่าพลังให้ตัวเอง เขาเลยตัดสินใจเสี่ยง
ไม่งั้นนั่งรอในห้องก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา
ดังนั้นเขาจึงนึกถึงกฎเกณฑ์การพังประตูของปีศาจในสองวันที่ผ่านมา, จับจังหวะเวลาที่ปีศาจแต่ละระลอกเล็กๆ ออกเดินเพ่นพ่าน, ออกไปฆ่าสักสองสามตัว.
แล้วก็รีบกลับมาที่ห้องเพื่อพักฟื้น
ยุ่งอยู่ทั้งบ่าย,ค่าพลังแต้มกลับเพิ่มขึ้นไม่กี่แต้ม,รู้สึกได้ชัดว่าสมรรถภาพร่างกายก็ดีขึ้นด้วย.
แต่ท้องก็หิวมาก, ร่างกายก็ยังได้รับบาดแผลใหม่.
ฉื่อมู่ถอนหายใจ เสื้อผ้าแบรนด์เนมสกปรกจนดูสีเดิมไม่ออก เส้นผมเหนียวเหนอะติดอยู่ที่หน้าผาก
ขากางเกงทั้งสองข้างขาดหลายจุด เผยให้เห็นบาดแผลที่เนื้อหนังฉีก
ได้ผลมาก แต่ราคาที่จ่ายก็มหาศาลเหมือนกัน
แต่เหลือยาสมานแผลแค่ขวดเดียว ยังต้องอดทนอีกกว่าหนึ่งวัน... นอนเถอะ นอนไปสักพักค่าชีวิตก็จะฟื้นขึ้นมาเองบ้าง
ถึงแม้จะช้ามากก็ตาม
ฉื่อมู่นอนลงบนเตียง แล้วยิ้มขื่นมุมปาก คิดถึงตัวเองเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลฉื่อแห่งเมืองไห่เฉิง ทรัพย์สมบัติมหาศาลในอนาคตทั้งหมดต้องตกเป็นของเขา
กินอยู่เครื่องนุ่งห่มไม่มีอะไรไม่พิถีพิถัน แต่พอเข้ามาในเกมมรณะนี้กลับต้องเอาชีวิตไปแขวนไว้กับเข็มขัด
จริง ๆ แล้วก็คือ "ฟ้าสูงวันนี้ วันหน้าตกนรก" จริง ๆ
นอนได้สองวิ ฉื่อมู่ก็ลืมตาขึ้นมาทันที——
แปลก ทำไมได้กลิ่นเนื้อย่างรสเผ็ดจัดจ้านรุนแรงแบบนี้?
สองวันมานี้ตั้งแต่เขาเข้าเกม ตอนแรกในห้องก็มีน้ำหนึ่งขวดกับขนมปังหนึ่งก้อน ต่อมาก็ได้กินอาหารที่[กวนไม่อวน]ส่งให้เล็กน้อย
ส่วนใหญ่ก็อยู่ในสภาพหิวโหย
"ร้อง..."
ท้องก็ส่งเสียงร้องอย่างไม่มีความอดทน
เขาลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดในร่างกายมันสมจริงมาก นี่ไม่ใช่ความฝัน เป็นกลิ่นเนื้อย่างรสเผ็ดจริง ๆ
แต่ในห้องก็หาที่มาของกลิ่นไม่เจอ เขารีบลุกขึ้นเดินไปแนบข้างประตูฟัง ครั้งนี้คลื่นปีศาจยังมาไม่ถึง
ก็เลยเปิดประตูดูโถงทางเดิน
"เอี๊ยด——"
ประตูฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกในวินาทีถัดมา ชายหนุ่มอ้วนสูงประมาณ 170 ซม. ตรงหน้าประตูยิ้มแย้ม แล้วถามด้วยความดีใจ:
"คุณตกลงร่วมมือแล้วใช่ไหม? มาสิ มาห้องฉัน ฉันหา comida ให้คุณได้ ฉันเห็นว่าฝีมือคุณไม่เบา แล้วก็ไม่ได้คิดร้ายกับคนอื่น เรามาอยู่ด้วยกันเพื่อความปลอดภัย คุณช่วยไล่ปีศาจก็พอ แล้วอยู่ให้รอดถึงวันที่สี่ด้วยกัน!"
ฉื่อมู่ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ ประตูอีกบานที่อยู่เฉียง ๆ ไปไม่ไกลก็เปิดออก
ผู้หญิงผมลอนโผล่หัวออกมา ตะโกนเรียกเขา: "มาอยู่ห้องเดียวกันกับฉัน ฉันก็หา comida ให้คุณได้ คุณแค่ต้องดูแลความปลอดภัยของบ้าน"
ฉื่อมู่มองผู้หญิงคนนั้น——
อายุราว ๆ ยี่สิบกว่า ผมหยิกฟูยุ่งเหยิงพาดอยู่บนบ่า แต่ใบหน้าดูสะอาดดี
ที่ทำให้ฉื่อมู่ตกใจที่สุดคือเสื้อผ้าของเธอ ตอนบ่ายตอนเธอชักชวนเขา เธอใส่ชุดเดรสที่เปื้อนสกปรกชัด ๆ
แต่ตอนนี้กลับใส่ชุดรบสีแดงสลับขาวสองชิ้น ดูแล้วสบายตัวมาก
เสื้อผ้ามาจากไหนเนี่ย?!
ไม่ใช่สิ ก่อนหน้านี้ พวกเขาทีละคน ๆ ต่างบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเลี้ยงที่พักให้ตัวเอง แล้วอาหารที่เหลือเฟือพวกนั้นมาจากไหน?!
แต่ในที่นี้ คนที่อยู่รอดจนถึงตอนนี้ล้วนไม่ใช่คนธรรมดา
เพราะผู้เล่นที่สมองง่าย ๆ ไม่วิ่งออกไปที่โถงทางเดินจนถูกปีศาจฆ่าชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก็ถูกปีศาจพังประตูเข้ามา ผลลัพธ์ก็ไม่ต้องพูดถึง
สองวันมานี้ผู้เล่นก็ไม่เคยคิดจะร่วมมือกันบ้าง
เสียดายที่มีบทเรียนจากเมื่อวาน เมื่อวานมีผู้เล่นไปคุยกันที่โถงทางเดินว่าจะร่วมมือกัน อยู่ห้องเดียวกันด้วยกัน ผลสุดท้ายกลับดึงดูดฝูงปีศาจ
พอฝูงปีศาจมา ผู้เล่นที่วิ่งไม่ทันก็คว้าเสื้อผ้าของเพื่อนร่วมทีมไว้ก่อน คนที่หนีได้ก็เลยถูกฉุดจนตาย
ร่วมมือ?
เหอะ ต่อหน้าความเป็นความตาย การร่วมมือกับคนแปลกหน้าก็เหมือนเดินบนเส้นเชือกเหนือหน้าผา
"ไว้ก่อนแล้วกัน"
ฉื่อมู่ส่ายหน้าปฏิเสธ: "ผมกังวลว่าถ้าอยู่ห้องเดียวกัน ฝูงปีศาจจะโจมตีก่อน แล้วก็ทรัพยากรที่ผู้เล่นที่เกี่ยวข้องส่งให้ก็จะรับไม่ได้ด้วย"
ครึ่งหลังเขาจงใจพูดออกมา อยากทดสอบว่าอีกสองคนมีผู้เล่นที่เกี่ยวข้องส่งทรัพยากรให้ด้วยหรือเปล่า
ชายอ้วนตรงหน้ายิ้มแห้ง ๆ: "ผู้เล่นที่เกี่ยวข้องของคุณไม่ได้ส่ง comida ให้คุณเยอะเหรอ? ผมเห็นคุณสู้หนักมาก แล้วตอนต่อสู้ก็ไม่ได้ใช้มีดพร้า เกมของทุกคนระดับความยากไม่เหมือนกันเหรอ?"
นี่คือการทดสอบฉื่อมู่ทางอ้อม
ฉื่อมู่ไม่อยากทำตัวดูอ่อนแอ ถึงใจจะหวั่น ๆ อยู่ แต่ก็ยังพูดแข็ง ๆ: "ผมได้กรรไกรของปีศาจมา อันนี้ใช้ดีกว่ามีดพร้า"
ผู้หญิงผมหยิกมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถาม: "คุณฆ่าพวกปีศาจนั่น ได้ ผลประโยชน์อะไรหรือเปล่า?"
ถ้าไม่มีผลประโยชน์ เขาคงไม่กล้าเสี่ยงทำ
"บางทีก็ดรอปค่าพลังหนึ่งแต้ม แต่โอกาสไม่แน่นอน ประมาณว่าฆ่าไปสี่ห้าตัวถึงจะได้สักแต้ม" ฉื่อมู่ไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้
ก็เป็นคนเหมือนกัน มาติดอยู่ที่นี่เพื่อเอาชีวิตรอดก็น่าสงสารแล้ว
แล้วก็เรื่องนี้ แค่ฆ่าปีศาจแล้วค่าพลังดรอปออกมา ผู้เล่นทั้งสองก็จะรู้เอง
ไม่จำเป็นต้องปิดบัง
อีกอย่าง การแบ่งปันข้อมูลบ้าง ก็อาจจะได้ข้อมูลจากคนอื่นกลับมาได้เหมือนกัน
ผู้หญิงผมหยิกทำท่าครุ่นคิด ตอนเธอฆ่าสิ่งนั้นใต้เตียงเมื่อคืน ไม่มีค่าพลังดรอปเลย
เธอหดหัวกลับเข้าไป ก่อนปิดประตูเสียงก็ลอยออกมาจากในห้อง:
"หนุ่มหล่อ แนะนำว่าตอนออกไปล่า ควรสะพายกระเป๋าไว้ด้วยนะ เผื่อทรัพยากรในห้องจะหาย"
กระเป๋า?
กระเป๋าอะไร?!
เขาไม่มีนะ!