ฉื่อมู่ปิดประตู กลิ่นบาร์บีคิวที่ยั่วยวนใจก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทันที
เขาถึงได้รู้ตัวช้า ๆ ว่ากลิ่นนี้ไม่ได้มาจากที่อื่น แต่ลอยอบอวลอยู่ทั่วทั้งห้องของเขา
ค้นหาจนทั่วทุกซอกทุกมุมก็ไม่พบต้นตอของกลิ่น
"หรือว่าผู้เล่นที่เชื่อมโยงกับเรากำลังกินบาร์บีคิวอยู่หน้าเกมในมือถือ ส่วนเราได้แต่ได้กลิ่นเท่านั้น?"
พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ฉื่อมู่ก็ทั้งโกรธทั้งขำ
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เกมมรณะนี้ก็สุดยอดความหมาตามเคย
เขานั่งลงที่ขอบเตียงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หยิบขนมเปี๊ยะเนื้ออันสุดท้ายออกมา ยกขึ้นมาใกล้ปากแล้วลังเลอยู่นาน...
แล้วก็ห่อกลับและเก็บไว้เหมือนเดิม
เหลือแค่นี้เป็นเสบียงก้อนสุดท้ายแล้ว เอาเถอะ พรุ่งนี้ค่อยกินตอนที่หิวจนทนไม่ไหวก็แล้วกัน!
ตอนนี้เขามีแผนที่ดีกว่า ไหน ๆ ท่าทางตอนเที่ยงก็ได้ผลก็ลองทำต่อไปอีกครั้ง
-
เจียนหลี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะอย่างไม่แคร์ภาพลักษณ์ รัวเสียบไม้ย่างเข้าปากไม่หยุด สายตาเป็นครั้งคราวก็มองไปที่ตัวตนพิกเซลบนจอ
มันดูเหมือนจะเดินเล่นอย่างอิสระ กลับมาที่ห้องแล้วนั่งสักพักก็เดินออกไปอีกครั้ง
ตัวตนพิกเซลสองตัวที่เพิ่งเปิดประตูออกไปยืนอยู่ตรงข้าม ปากเล็กสีชมพูของมันขยับเปิดปิด ดูเหมือนกำลังคุยกันอยู่
น่าสนุกดี นี่คือตัวละครในเกมก็มีสังคมและชีวิตเป็นของตัวเองงั้นเหรอ?
ต่อให้ไม่มีผู้เล่นคอยควบคุม พวกมันก็ยังใช้ชีวิตของตัวเองอย่างเต็มที่?
ภาพในเกมนอกจากตัวละครที่เป็นตัวตนพิกเซลแล้ว รายละเอียดอื่น ๆ ทั้งหมดยังทำออกมาได้ประณีตมาก
เจียนหลี่ดูอยู่สักพัก ก็ไม่รู้ว่าพวกมันพูดอะไรกันบ้าง
อดบ่นไปไม่ได้: "นี่ก็เป็นจุดบกพร่องใหญ่ของเกมนี้เหมือนกัน ผู้เล่นดูไม่ได้ว่าตัวละครเล็ก ๆ พวกนี้คุยอะไรกัน แล้วจะเข้าใจเนื้อเรื่องของเกมได้ยังไงกัน?"
แบบนี้ยากที่จะดึงดูดผู้เล่นให้อยู่ต่อ
เธอส่ายหน้า กำลังจะปิดเกมที่น่าเบื่อและไม่ค่อยช่วยให้กินข้าวอร่อยนี้ทิ้ง ก็เห็นตัวตนพิกเซลนั่งอยู่ที่ขอบเตียง
หยิบขนมเปี๊ยะเนื้ออันสุดท้ายออกมาดูแล้วดูอีก ก่อนจะเก็บกลับเข้าที่
จากนั้นก็เริ่มควบคุมร่างกายพิกเซลของตัวเอง... เต้น?
ดวงตาสีดำกลม ๆ จ้องมองไปที่หน้าจอ ราวกับกำลังมองเจียนหลี่ที่อยู่นอกจอ
มือพิกเซลชี้ไปที่ปากอย่างขบขัน แล้วก็โบกไม้โบกมือไปมา เหมือนกำลังพยายามสื่อสารอะไรกับเจียนหลี่อย่างงุ่มง่าม
หืม?
มือขวาวางไว้ที่ข้างแก้มขวา แขนกระตุกอย่างรุนแรง...
เจียนหลี่ที่กำลังรัวเสียบไม้ย่างเข้าปากหยุดชะงัก ความหนาวเย็นแล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลังทันที:
ไม่ใช่แล้ว? ท่าทางของตัวละครเล็ก ๆ ในเกมนี้ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาพร้อมกับการเคลื่อนไหวของเธอเอง?
หรือว่าเกมนี้มีระบบสอดแนม?
เธอรีบวางเสียบไม้ในมือลง แล้วใช้มือปิดกล้องหน้ามือถือทันที
แต่ตัวตนพิกเซลในจอก็ยังทำท่าทางเดิมซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายครั้ง
ภาพที่เห็นช่างดูประหลาดเกินไป
เจียนหลี่อดตัวสั่นไม่ได้ ดูท่าเกมนี้จะเก็บไว้ไม่ได้แล้ว
กำลังจะออกจากเกมและถอนการติดตั้ง ก็เห็นตัวตนพิกเซลในจอเปลี่ยนท่าทาง ภายในใจของเจียนหลี่เองก็เหมือนมีสองตัวเล็ก ๆ กำลังทะเลาะกัน
ฝ่ายหนึ่งบอกว่า: "ถอนการติดตั้งเร็วเข้า! เดี๋ยวความเป็นส่วนตัวของเธอก็ถูกถ่ายหมด! เงินก็จะถูกโอนหมดด้วย!"
อีกฝ่ายบอกว่า: "ดูอีกหน่อยสิ เผื่อเป็นเรื่องบังเอิญ ดูสิว่าตัวเล็ก ๆ มันจะทำอะไรต่อ?"
ตัวตนพิกเซลบนจอดูเหมือนจะร้อนใจจนเดินวนไปมา สักพักมันก็หยุดนิ่ง ยืนคิดอะไรอยู่ที่เดิม
ในจังหวะที่กำลังคิด มันก็หยิบน้ำแร่อันสุดท้ายออกมา เทใส่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งเป็นเศษผ้าของตัวเอง แล้วย่อตัวลง ใช้เศษผ้านั้นขยับไปมาบนพื้น
ดูเหมือนกำลังเขียนอะไรบางอย่าง?
เจียนหลี่ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังทำอะไร สิ่งที่เขียนวาดไว้ก็ไม่แสดงบนหน้าจอด้วยซ้ำ
สรุปก็คือชวนให้งงมาก
"ปัง! ปัง—! ปัง——!"
เสียงกระแทกดังขึ้นเรื่อย ๆ ทีละที ตัวตนพิกเซลดูเหมือนจะถอนหายใจ
สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นยืนอีกครั้ง หยิบกรรไกรและท่อเหล็กขึ้นมา เดินไปที่ประตูแล้วเริ่มใช้พวกมันอุดประตู
เจียนหลี่งงไปหมด ไม่เข้าใจเลยว่าเกมนี้อยากจะทำอะไรกันแน่
ออกแบบมาได้ห่วยแตกจริง ๆ
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง เช็ดมือแล้วก็กดดูค่าพลังของตัวตนพิกเซล
ตอนที่เจ้าสุสานไร้ศพเมื่อกี้โบกไม้โบกมืออยู่นั้น บนหัวของมันไม่มีการแสดงสถานะอะไรลอยออกมาอีกเลย
พอมากดดูค่าพลังตอนนี้ ก็พบว่าในทรัพยากร ตรงหลังของขนมเปี๊ยะเนื้อ 1 ชิ้น มีสถานะพิเศษเพิ่มเข้ามา—
ขนมเปี๊ยะเนื้อที่กินไม่ลง
แต่ค่าความอิ่มของมันต่ำมากแล้ว
ตัวตนพิกเซลของเกมนี้ก็รู้จักเก็บอาหารสำรองไว้กินทีหลังด้วยเหรอ กลัวว่ากินหมดแล้วจะต้องหิวไปอีกหลายมื้อ?
บนหน้าจอ ประตูของตัวตนพิกเซลถูกงัดจนเปิดเป็นช่อง
มันใช้ทั้งกรรไกรและท่อเหล็กฟาดฟันไปมา เจียนหลี่เห็นรอยสีแดงบนตัวมันมากขึ้นเรื่อย ๆ
"ปัง!"
ประตูถูกพังทะลุจนหมด เจียนหลี่เห็นสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายคนเจ็ดแปดตัวเบียดกันเข้ามาในห้อง ตัวตนพิกเซลถอยหนีอย่างไม่เป็นท่า
ดูเหมือนมันจะทนไม่ไหวแล้ว การโจมตีรอบนี้หนักหน่วงจริง ๆ
แต่ตัวตนพิกเซลในจอก็ยังสู้ต่อไป
บนหัวของมันในที่สุดก็มีสถานะใหม่ลอยออกมา:
สิ้นหวัง ไม่อยากยอมแพ้ เจ็บปวด เสียใจ เฝ้ารอ...
เฝ้ารออะไร? เฝ้ารอให้เธอเติมเงินเหรอ?
ถึงแม้จะเป็นแค่ตัวละครเล็ก ๆ ในเกม แต่เจียนหลี่มองภาพนั้นแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
เหมือนคนตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ ชีวิตก็เหมือนเศษหญ้า ต่อให้ตายไปก็ไม่มีใครแยแสจริง ๆ งั้นเหรอ?
แต่มันยังมีขนมเปี๊ยะเนื้ออีกชิ้นที่เก็บไว้ไม่ยอมกินนะ เออน่า!
ด้วยอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เธอกดปุ่มเติมเงิน คิดในใจว่าถ้ากดไปแล้วให้จ่ายผ่านบัตรก็จะไม่เติม
ผลปรากฏว่าเด้งไปที่แอปแชท แถมระบบจดจำใบหน้ายังยืนยันตัวตนสำเร็จในเสี้ยววินาที จ่ายเงินสำเร็จไปเรียบร้อย
เจียนหลี่: ... ? ? ?
โชคดีที่ไม่ใช่แอปหลอกลวง เงินของเธอไม่มีส่วนเกินอะไรโดนหักออกไปแม้แต่บาทเดียว
ตัวตนพิกเซลถอยไปจนถึงมุมห้องแล้ว ค่าชีวิตลดลงเหลือ 18
ไหน ๆ ก็จ่ายเงินไปแล้ว ก็ต้องใช้ไอเทมให้คุ้ม
เจียนหลี่ส่งทรัพยากรเข้าไปในเกมทันที
บนหน้าจอ ตัวตนพิกเซลดูเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนท่อเหล็กทิ้งไปอย่างไม่ลังเล แล้วคว้ามีดพร้าคมกริบที่อยู่บนพื้นข้าง ๆ ขึ้นมา
-
ฉื่อมู่หัวใจกระตุกวูบทันทีที่ประตูถูกงัดออก ปีศาจที่บุกโจมตีประตูในรอบนี้ดูก้าวร้าวขึ้นกว่าเดิม
แรงมหาศาล และเจ้าพวกกระดาษที่เมื่อก่อนโบกท่อเหล็กไปสองสามทีก็ตาย ตอนนี้กลับยังไม่ตาย
น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ยิ่งได้ใกล้ชิดกับปีศาจพวกนี้ เขากลับมีความรู้สึกแปลก ๆ—
ร่างที่ผอมแห้งจนแทบไม่มีเนื้อ มีเพียงผิวสีเขียวปนม่วงหุ้มอยู่ ดูเหมือนจะอวบอิ่มขึ้นมาเล็กน้อยจริง ๆ
ประตูพัง ฉื่อมู่ต่อสู้ไปถอยไปเรื่อย ๆ
จนถอยไปไหนไม่ได้แล้ว ในใจก็เหลือแต่ความสิ้นหวังและหมดหนทาง ผู้เล่นคนอื่นจะไม่เดินออกจากห้องมาช่วยเขา
เพราะพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะออกจากห้องมาสังหารปีศาจพวกนั้นด้วยกัน เลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในห้องที่คิดว่าปลอดภัย
ความหวังเดียว...
กวนไม่อวนจะยังเหมือนเทพเจ้าลงมา ส่งทรัพยากรให้เขาเหมือนเดิมไหม?
มือเจ็บจนแทบยกไม่ไหว บนตัวมีบาดแผลเพิ่มขึ้นอีกหลายแห่ง
ต่อให้ในโลกความจริงเขาจะรวยและมีอำนาจแค่ไหน แต่ตอนนี้ก็มีโอกาสตายอยู่ในซากปรักหักพังที่ไม่มีใครรู้จักแห่งนี้
เขาก้มหน้าลง ปล่อยให้เลือดบนหน้าผากหยดลงบนสันจมูกที่สูง แล้วไหลลงมาที่มุมปาก
คงจะทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ...
...ส่งทรัพยากรให้คุณ: คะแนนค่าพลังที่จัดสรรได้ 10 คะแนน...
ฉื่อมู่เงยหน้าขึ้นทันที ฟังเสียงอิเล็กทรอนิกส์ไม่ทันจบ ก็รีบจัดสรรคะแนนค่าพลัง 10 คะแนนลงในพลังและความว่องไวทันที
สภาพร่างกายดีขึ้นมากทันที ที่เท้ามีมีดพร้าคมกริบยาวกว่าครึ่งเมตรวางอยู่
เขายกกรรไกรขึ้นกันปีศาจไป พร้อมกับโยนท่อเหล็กใส่ปีศาจตรงหน้า แล้วพุ่งไปหยิบมีดพร้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
นี่คือมีดที่เจ้าอ้วนพูดถึงงั้นเหรอ?
มีดเล่มนี้ใช้ดีจริง ๆ ฟันปีศาจตรงหน้าสองทีก็ตายหนึ่งตัว อยู่ไม่นาน ปีศาจตรงหน้าก็ล้มลงหมด
เขาถอนหายใจยาว ๆ มุมปากค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา:
"กวนไม่อวน ขอบคุณนะ มาทันเวลาพอดีเลย"
ในใจรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ความคิดเมื่อครู่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง—
กวนไม่อวนต้องพยายามอย่างหนักเพื่อส่งทรัพยากรให้เขาแน่นอน ถึงได้ส่งมาได้ทันเวลาในวินาทีชี้เป็นชี้ตายขนาดนี้
นับดูแล้ว นี่ช่วยเขาไว้ตั้งสองครั้งแล้ว
เพื่อนร่วมทีมที่ไว้ใจได้ขนาดนี้ เขาสาบานเลย ถ้ามีโอกาส จะต้องขอบคุณให้มาก ๆ แน่นอน