ฉื่อมู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง
ชายอ้วนรีบเปิดเผยข้อมูลทุกอย่างของตัวเองจนหมดเปลือก «ผมชื่อโต้วซานชวน บ้านอยู่เมืองชิงโจว ประเทศหัว ปีนี้อายุ 25 ขอแค่ได้ติดตามคุณก็พอแล้ว อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียทีเดียว ทักษะติดตัวของผมช่วยให้รับรู้ถึงอันตรายได้»
«รับรู้ถึงอันตราย?»
โต้วซานชวนถูมืออย่างประจบประแจง «ใช่ครับ เมื่อกี้สัญชาตญาณของผมบอกว่าที่นี่ค่อนข้างปลอดภัย»
สัญชาตญาณของเขาไม่ผิดจริง ๆ อย่างน้อยที่นี่ก็ทำให้ได้พบฉื่อมู่ ไม่ต้องอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป
ตอนนี้ป่าเริ่มเงียบสงัดลง ราวกับทั้งสัตว์ประหลาดและผู้เล่นต่างพากันหลบซ่อน
ฉื่อมู่ไม่ได้บุ่มบ่ามทำอะไรอีก เขาบอกโต้วซานชวนว่า «ฉันว่าจะพักบนต้นไม้ก่อน รอดูอีกสักสองสามชั่วโมงว่าฟ้าจะสว่างไหม»
โต้วซานชวนพยักหน้ารัว «ได้เลยครับ ลูกพี่ ผมขออยู่บนต้นเดียวกับคุณ รอด้วยกันได้ไหม?»
ฉื่อมู่ไม่ได้ติดใจอะไร
โต้วซานชวนขี้ขลาดอยู่บ้าง แต่รู้จักวางตัวดี คราวนี้เขาต้องพึ่งฉื่อมู่ จึงเปิดเผยข้อมูลของตัวเองจนหมด ทว่าไม่ได้ถามข้อมูลอะไรของฉื่อมู่เลย
แม้แต่ชื่อก็ยังไม่ถาม ยังคงเรียกอีกฝ่ายว่าลูกพี่ต่อไป
คนคนนี้ไม่ได้น่ารำคาญ
-
เจียนหลี่เริ่มฝืนไม่ไหวแล้ว ง่วงเหลือเกิน
ตอนนี้ตีสามแล้ว ตัวตนพิกเซลในเกมกำลังคุยกันอยู่ แต่บทสนทนาหลายส่วนยังถูกปิดกั้น
เธอไม่ได้ตามหาคำตอบต่อ คงมีสักวันที่ปลดล็อกได้เอง
【สุสานไร้ศพ】พิงกิ่งไม้พักผ่อน ค่าจิตใจของเขาเหลือเพียง 42 แต้ม จำเป็นต้องพักฟื้นสักหน่อยจริง ๆ