เจียนหลี่นอนไม่ค่อยหลับนัก คนในกระจกมีลำคอระหง ดวงตากลมโตแฝงเสน่ห์ ใต้ตาคล้ำอยู่เล็กน้อย
สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากแดงระเรื่อรับกับคางเรียวแหลม
คนในกระจกงดงาม แม้ไม่แต่งหน้าก็ยังสวย
เจียนหลี่ส่ายหน้า ก่อนบ้วนฟองยาสีฟันออกมา
เธอรู้ว่าตัวเองหน้าตาดี แต่ตั้งแต่เด็กกลับมีความรู้สึกด้อยค่าอย่างไร้เหตุผล
ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเพราะกังวลเรื่องรูปลักษณ์ จนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ความคิดของผู้หญิงหลายคนเริ่มตื่นรู้ขึ้นทีละน้อย เธอเองก็เช่นกัน
เธอเริ่มอ่านหนังสือเกี่ยวกับจิตวิทยา และเข้าใจต้นตอของปมด้อยในใจ—
ไม่เกี่ยวกับรูปลักษณ์ แต่เป็นเพราะเธอขาดความรักจากพ่อแม่ในครอบครัวที่เติบโตมา
จึงทำให้เธอรู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับสิ่งดี ๆ
เมื่อมีใครสักคนชอบเธอจากใจจริง เธอก็เห็นคนคนนั้นเป็นดั่งของล้ำค่า เธอคิดว่าลู่ฮ่าวหรานจริงใจกับเธอ ต่อให้ลึก ๆ จะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่เหมาะสม ก็ยังไม่ได้เลิกกับเขาทันที
ช่างเถอะ
เจียนหลี่บ้วนปาก แล้วตั้งใจแต่งหน้าอย่างละเอียด ซึ่งไม่ค่อยได้ทำบ่อยนัก คนในกระจกพลันงดงามเจิดจรัสขึ้นมาทันตา
ไม่เหมาะกับการไปสัมภาษณ์งานก็จริง แต่เจียนหลี่ชอบ
เธอจะเริ่มใช้ชีวิตตามใจและความชอบของตัวเอง ไม่อยากเอาใจใครจนต้องฝืนใจอีกแล้ว
ก่อนออกจากบ้าน เจียนหลี่เปิด【เกมมรณะ】 เห็นตัวตนพิกเซลยังยืนอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเปลี่ยนต้นไม้ไปแล้วหรือเปล่า
ตอนนี้ยังไม่มีเนื้อเรื่องสำคัญอะไร เธอจึงปิดเกม หยิบกระเป๋าแล้วออกจากบ้าน