คราวนี้ฉื่อมู่ไม่ได้ประหลาดใจมากนัก เขาพบว่าตัวเองเริ่มชินกับความคิดหลุดโลกของเธอแล้ว
จึงรับมุกไปด้วยว่า “เทพเซียนไม่ใช่ทำได้ทุกอย่างหรือไง? ช่วยแสดงอิทธิฤทธิ์พาฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหม?”
เสียงผู้หญิงตอบว่า “ฉันเพิ่งกลับชาติมาเกิดเอง! พลังเทพยังไม่ฟื้น รอฉันชิงสิ่งที่เสียไปกลับมาก่อนค่อยว่ากัน”
ฉื่อมู่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ต้องให้ฉันโอนเงินให้คุณ 50 เพื่อฟังแผนแก้แค้นไหม?”
เสียงหัวเราะเพิ่งจบ เสียงผู้หญิงก็ลดต่ำลงเล็กน้อย แฝงความระแวดระวัง
“มีคนมา!”
ฉื่อมู่หยุดหัวเราะ เก็บขวดน้ำแร่เปล่าในมือใส่กระเป๋าเป้ ที่นี่เขายังไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวอะไร แต่เพื่อนร่วมทีมกลับสัมผัสได้ก่อนแล้ว
เขากลั้นหายใจ ตั้งใจฟังอยู่เกือบสามนาที จึงได้ยินเสียงจากพุ่มไม้ข้าง ๆ
มีคนกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ข้างตัวเขา
ฉื่อมู่ไม่พูดเสียงเบาอีกแล้ว ต่อให้คุยกับ【เจ้าหน้าที่ฝังศพ】ตอนนี้ ก็คงไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่ม
ดูจากท่าทีที่เธอชอบพูดเล่นกลบเกลื่อน เห็นได้ชัดว่าหลายอย่างเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ
เธอยังไม่มีแผนจะให้เขารู้ในตอนนี้
ฉื่อมู่รู้สึกเสียดายอยู่ลึก ๆ ดูท่าเขาจะคิดน้อยเกินไปจริง ๆ ไม่น่าใช้วิธีแบบนั้นตามหาเธอในโลกความเป็นจริงเลย
เขาไว้ใจ【เจ้าหน้าที่ฝังศพ】เพราะอีกฝ่ายช่วยเขาไว้หลายครั้งในยามคับขัน ขณะที่เขาไม่เคยช่วยเหลือเธอเลยสักครั้ง การที่เธอระแวงเขาจึงเป็นท่าทีปกติของคนทั่วไป
เขากดความเสียดายและรู้สึกผิดไว้ในใจก่อน
ฉื่อมู่ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวบนต้นไม้ข้าง ๆ รออยู่อีกพักใหญ่ จึงได้ยินเสียงผู้ชายอ้อนวอนเบา ๆ ว่า