เมื่อมีเรื่องผิดปกติ ย่อมต้องมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เจียนหลี่พลันระแวดระวังขึ้นมาทันที คำว่า “มีอะไรให้ฉันทำก็บอกมาได้เลยค่ะ” ที่เกือบหลุดปากจึงถูกกลืนกลับลงไป
เธอยิ้มอย่างสุภาพ ไม่รับลูก เพียงกล่าวขอบคุณ
“ขอบคุณบริษัทที่เห็นความทุ่มเทของฉันและขึ้นเงินเดือนให้ค่ะ”
ผู้จัดการหวังอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะไม่ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ
เขาขยับแว่นแล้วพูดจาหว่านล้อมเจียนหลี่ต่อ “เธอเพิ่งเรียนจบก็เข้ามาทำงานที่บริษัทเรา อาจไม่รู้ว่าบริษัทข้างนอกเลวร้ายแค่ไหน ไม่จ่ายประกันสังคม สั่งให้ทำงานล่วงเวลาตามใจโดยไม่จ่ายค่าล่วงเวลา รังแกพนักงานใหม่ เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นเป็นปกติ...”
เจียนหลี่ฟังอย่างอดทน ทว่าลึก ๆ เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว
บริษัทนี้จ่ายค่าล่วงเวลาและส่งเงินประกันสังคมให้จริง แต่ทั้งหมดเป็นสิ่งที่พนักงานเก่าซึ่งลาออกไปแล้วเรียกร้องมาได้
เมื่อก่อนบริษัทไม่เคยทำให้เลย จนถูกฟ้องเข้า ตอนนี้ถึงไม่กล้าปฏิเสธ
ที่ผู้จัดการหวังพูดมาไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากต้องการปั่นหัวให้เธอคิดว่าบริษัทดีกับเธอมากพอแล้ว เธอควรรู้จักสำนึกบุญคุณ เพื่อปูทางไปสู่งานพิเศษที่เขากำลังจะโยนให้
เกรงว่าการขึ้นเงินเดือนให้โดยไม่มีเหตุผลคงเป็นเรื่องโกหก ความจริงคืออยากเพิ่มงานให้เธอ แล้วค่อยโยนเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เป็นค่าตอบแทน
เป็นอย่างที่คิด หลังจากผู้จัดการหวังพูดอยู่หลายนาที เห็นเจียนหลี่คล้อยตามด้วยการขานรับ “อืม” เป็นครั้งคราว ก็คิดว่าเธอตกลงแล้ว
จึงเข้าเรื่องเสียที “เจียนหลี่ ตอนนี้ธุรกิจออนไลน์ของบริษัทเราไม่ค่อยดีนัก เมื่อสองวันก่อนก็มีสตรีมเมอร์หญิงลาออกไปอีกคน ตอนนี้หาคนที่เหมาะสมมาแทนก็ยาก พวกเราคุยกันแล้ว...”