ตัวตนพิกเซลยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ส่วนสัตว์ประหลาดดวงตาแดงก่ำขนาดมหึมาที่บันไดกำลังก้าวลงมาตามขั้นทีละก้าว เสียงฝีเท้าดังก้องทุ้มหนัก
เจียนหลี่เห็นรูปร่างของสัตว์ประหลาดได้ชัดเจน มันดูคล้ายยักษ์ที่ถูกดัดแปลงร่างกาย
ตัวใหญ่กว่าตัวตนพิกเซลถึงสองเท่า เส้นเลือดปูดโปนทั่วร่างราวกับไส้เดือนสีเขียวอมม่วง กล้ามเนื้อสีแดงคล้ำพองโตอย่างน่าขนลุก
ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนบอกไม่ถูก
นี่คือบอสใหญ่ของเกมหรือ?
【สุสานไร้ศพ】ค่อย ๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เหนือศีรษะเริ่มมีตัวอักษรผุดขึ้นมาอีกครั้ง: 【หวาดกลัว】、【ตื่นเต้น】、【สิ้นหวัง】、【มีความหวัง】……
อารมณ์ของมันดูขัดแย้งกันอย่างมาก เจียนหลี่ไม่ค่อยเข้าใจนัก รู้สึกว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้เก่งกาจมาก แล้วทำไมถึงตื่นเต้นด้วยล่ะ?
หรือจะเป็นพวกชอบความเจ็บปวด?
-
เกือบครึ่งวัน ฉื่อมู่ใช้เวลาไปกับการออกจากห้องเป็นครั้งคราวเพื่อสังหารสัตว์ประหลาด
บางครั้งพวกมันก็ทำคะแนนค่าพลังตกไว้ให้ แต่ที่แปลกคือไม่เคยมีทรัพยากรตกมาเลย
ดูเหมือนว่าผู้เล่นที่ติดอยู่ในที่แห่งนี้จะมีแหล่งทรัพยากรเพียงทางเดียว นั่นคือให้เพื่อนร่วมทีมอีกคนส่งมาให้
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้พวกเขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างมาก
ฉื่อมู่เองก็อดกังวลไม่ได้ หากวันใดเพื่อนร่วมทีมเกิดเรื่อง หรือไม่สามารถส่งทรัพยากรมาให้เขาได้อีก เขาคงต้องเผชิญกับภาวะข้าวของร่อยหรอจนหมดสิ้น
เพราะฉะนั้นในเมื่อสภาพตอนนี้ยังพอไหว ก็ต้องรีบเพิ่มคะแนนค่าพลังให้แข็งแกร่งขึ้น
เขาจะนั่งหดหัวรอความตายอยู่ในห้องไม่ได้เด็ดขาด
หลังสังหารสัตว์ประหลาดไปมากมายและเพิ่มคะแนนค่าพลังขึ้นมาบ้าง ฉื่อมู่ก็สังเกตเห็นในภายหลังว่า ที่จริงแล้วพวกมันล้วนเดินเพ่นพ่านมาจากทิศทางเดียวกัน