เจียนหลี่มองตัวตนพิกเซลบนหน้าจอที่ลุกขึ้นยืน จู่ ๆ ก็มีข้อความลอยขึ้นเหนือศีรษะอีกครั้ง:
【รู้สึกผิด】、【ซาบซึ้ง】、【สำนึกในบุญคุณ】、【กังวล】……
ช่างเป็นตัวละครที่มีอารมณ์หลากหลายจริง ๆ
เธอแน่ใจแล้วว่านี่คือเกมเลี้ยงตัวละครที่มีองค์ประกอบเอาชีวิตรอดจากความสยองขวัญ
ระหว่างการเลี้ยงดูนี้ เธอแค่ต้องเติมเงินสักหน่อย ก็จะได้รับความซาบซึ้งและสำนึกในบุญคุณจากตัวตนพิกเซล
แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันรู้สึกผิดเรื่องอะไร
เจียนหลี่ส่ายหน้า เดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำเล็ก ๆ แล้วทาครีมเด็กนิดหน่อย ก่อนกลับขึ้นเตียงและตั้งใจจะนอนต่อ
ไม่รู้ตัวเลยว่าใกล้ตีหนึ่งแล้ว
ถึงอย่างไรก็ต้องบังคับตัวเองให้เข้านอนเร็วขึ้น
ทุกวันจันทร์บริษัทจะกินเวลาช่วงเช้าตรู่ไปกับการประชุม พูดกันอย่างฮึกเหิม แถมยังพรั่งพรูด้วยศัพท์ใหม่ ๆ เป็นชุด ๆ
แต่พนักงานข้างล่างกลับง่วงจนแทบหลับ
ถ้ายังไม่นอน เจียนหลี่กลัวว่าตัวเองจะเผลอผงกหัวหลับกลางที่ประชุมอย่างโจ่งแจ้ง
ถ้าเป็นแบบนั้นเธอได้จบเห่แน่
ตัวตนพิกเซลในเกมเริ่มเปิดกระเป๋าที่เก็บมาเพื่อตรวจนับทรัพยากรแล้ว
เจียนหลี่เหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนปิดเกมและหลับตาลง
เธอท่องในใจว่า “ราตรีสวัสดิ์ ขอให้แกแกะเจอทรัพยากรดี ๆ เยอะ ๆ ต่อไปฉันจะได้ไม่ต้องเติมเงินอีก”
แต่จริง ๆ แล้วเงินยี่สิบหยวนที่จ่ายไปก็คุ้มอยู่ เอฟเฟกต์ของเกมทำได้ดีทีเดียว
เธอเบี่ยงเบนความสนใจได้สำเร็จ อารมณ์ของตัวละครในเกมก็ถ่ายทอดได้ละเอียดอ่อน พล็อตเรื่องมักทำให้เธอคาดไม่ถึงเสมอ
หวังว่าตัวตนพิกเซลที่อยู่ในเกมจะกลายเป็นเจ้าตัวน้อยที่มีความสุขเพราะเงินยี่สิบหยวนนี้
-
ฉื่อมู่เปิดกระเป๋าของชายผมทอง ชายคนนั้นมีหน้าไม้ข้อมือ ทรัพยากรที่ได้มาน่าจะไม่ทำให้ผิดหวัง