ฉื่อมู่รู้สึกเย็นวาบในใจ ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ทัศนวิสัยถูกจำกัด
ไม่รู้ว่าป่าทึบแห่งนี้อยู่ในฤดูใด นอกจากความเย็นเยียบในใจแล้ว อากาศภายนอกก็หนาวเย็นเช่นกัน
อุณหภูมิน่าจะมีเพียงไม่กี่องศา
เสียงเคี้ยวจากที่ไม่ไกลยังคงดังต่อเนื่อง แค่จินตนาการว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ทำให้ทั้งหวาดกลัวและคลื่นไส้
ยังดีที่เขาเข้าเกมเป็นครั้งที่สองแล้ว สภาพร่างกายดีขึ้นกว่าเดิมมาก อีกทั้งยังเตรียมใจมาอย่างเต็มที่
ความคิดผุดขึ้นวนเวียนมากมาย แต่ในโลกความจริงเพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที
ฉื่อมู่หยิบเลื่อยยนต์ขึ้นมากำไว้ในมือขวา แต่ยังไม่เปิดเครื่องทันที
เขาเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวในป่าทึบ นอกจากเสียงจากทางนั้นแล้ว ตอนนี้ยังไม่ได้ยินเสียงอื่น
เขาจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายบุกเข้าไปดู—
เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่รอดชีวิตจากเกมรอบก่อน ไม่เพียงร่างกายจะแข็งแกร่งขึ้น มีอาวุธทรงพลังอยู่ในมือ ตอนนี้ความเร็วของเขายังเร็วอย่างเหลือเชื่อ
เมื่อรวมกับโบนัสจาก【ปลอกคอปริศนา】ความว่องไวของเขาก็ขึ้นไปถึง 73
เขาคิดจะอาศัยความว่องไวสูงของตัวเอง เข้าไปลองประมือกับสัตว์ประหลาดดูสักครั้ง
กิ่งใบในป่าทึบหนาแน่น แม้เขาจะระมัดระวังมากพอแล้ว แต่ก็ยังมีเสียงใบไม้เสียดสีกันดังขึ้น เขาเคลื่อนผ่านพงใบไม้ราวกับงูที่เลื้อยฉวัดเฉวียนด้วยความเร็วสูง
เพียงไม่กี่วินาที เขาก็มาถึงบริเวณใกล้เสียงเคี้ยว
อาศัยแสงจันทร์สลัว เขาเห็นสัตว์ประหลาดตาแดงตัวหนึ่งหมอบอยู่ห่างออกไปราว 4 เมตร ตัวมันขยับขึ้นลงขณะเคี้ยว เสียงดังแสบแก้วหู
เขากะระยะ ก่อนลองใช้ทักษะ【อย่าให้! ฉันแย่งได้】เป้าหมายที่ทำเครื่องหมายไว้คือดวงตาซ้ายของสัตว์ประหลาด!