ชายผมหยิกสมกับที่มีปืนอยู่ในมือ ของดีในกระเป๋าเป้ก็มีไม่น้อย
แต่ตอนนี้ฉื่อมู่ไม่มีเวลาตรวจนับ เขาค้นกระเป๋าเป้ของอีกฝ่าย เจอยารักษาอาการบาดเจ็บแล้วรีบดื่มรวดเดียวหนึ่งขวด
สัตว์ประหลาดร่างยักษ์ที่กำลังคำรามด้วยความเจ็บปวดพุ่งเข้ามาหาเขา ฉื่อมู่กลิ้งตัวไปกับพื้นอย่างทุลักทุเล หลบเท้าของมันได้อย่างหวุดหวิด
จากนั้นเขากำเลื่อยไฟฟ้าไว้ด้วยมือขวาที่เหลือนิ้วเพียงสี่นิ้ว แล้วเริ่มเคลื่อนที่หลบหลีกไปพร้อมกับฆ่าสัตว์ประหลาด
ตอนแย่งเลื่อยไฟฟ้ามา เขาจงใจใช้มือซ้ายที่กระดูกบาดเจ็บไปคว้ามันไว้
นิ้วมือซ้ายถูกแรงระเบิดฉีกกระเด็นไปหมด ตอนนี้เหลือเพียงฝ่ามือเปลือยเปื้อนเลือด
ความเจ็บปวดฝังลึกถึงกระดูก แต่ความมุ่งมั่นที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งโดยเร็วก็ทำให้เขายื่นมือขวาไปจับเลื่อยไฟฟ้าให้มั่นอีกครั้ง ทั้งที่แรงระเบิดยังไม่สิ้นสุด
นิ้วชี้มือขวาของเขาหายไปหนึ่งนิ้ว
แต่ก็ไม่ได้ส่งผลมากนัก เขายังต่อสู้ได้ แม้ร่างกายจะพิการไปบ้าง แต่ก็มีอาวุธทรงพลังอยู่ในมือ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังดื่มยารักษาอาการบาดเจ็บไปสองขวด ค่าชีวิตของเขาก็เพิ่มขึ้นมาก ต่อให้แขนขาที่ขาดไปจะไม่งอกกลับมา แต่ความเจ็บปวดก็ทุเลาลงไม่น้อย
“โฮก! โฮก!”
สัตว์ประหลาดเอียงตัว พุ่งเข้าใส่ฉื่อมู่
ฉื่อมู่ยืนตั้งหลักอยู่ริมกำแพง ใช้เลื่อยไฟฟ้าฟันปีศาจไปหลายตัว ก่อนจะเล็งมุมอีกครั้งแล้วยิงหน้าไม้ข้อมือเข้าใส่หูข้างขวาของสัตว์ประหลาด
ลูกธนูสองดอกที่ปักอยู่คนละข้างดูเหมือนจะทำให้มันสูญเสียการได้ยินไปโดยสิ้นเชิง
แสงในดวงตาสีแดงฉานของมันดูเลือนรางลงไปมาก
ฉื่อมู่เคลื่อนที่ไปรอบ ๆ ไม่หยุด ตอนนี้สัตว์ประหลาดร่างยักษ์เหมือนคนตาบอด เอาแต่หมุนคว้างอย่างไร้ทิศทาง