หลังจากเจียนหลี่กดส่งให้ ตัวตนพิกเซลบนหน้าจอด้านบนก็ลอยขึ้นมาหนึ่งชุดตัวอักษร
[ตกใจ] [สงสัย] [ตื่นเต้น] [ซาบซึ้ง]……
หา? แค่ของกระจุกกระจิกสองสามอย่างก็ซาบซึ้งแล้ว?
ตัวละครในเกมช่างพอใจง่ายจริง ๆ
เจียนหลี่ลองหาอีกครั้ง ก็ยังไม่พบทรัพยากรอื่นที่จะให้เพิ่มได้ แต่แถบสถานะที่เลื่อนต่อเนื่องยังคงมีรายการ[เลือดไหล]
ตัวตนพิกเซลบนหน้าจอลุกขึ้นนั่ง หยิบขนมปังขึ้นมาค้างไว้สองสามวินาที จากนั้นก็เริ่มกิน
ขนมปังและน้ำที่ส่งให้ลงไปก็ชัดเจนมาก ราวกับของจริง
ตัวตนพิกเซลกินไปสองสามคำแล้วก็ดื่มน้ำ
ขนมปังกินหมดแล้ว แต่น้ำดูเหมือนจะยังไม่หมด
แต่ตัวตนพิกเซลก้มหลังลง การเคลื่อนไหวยังคงดำเนินต่อไป เจียนหลี่สงสัยจึงกดไปที่การเคลื่อนไหวของตัวตนพิกเซลอีกครั้ง หน้าจอแสดง:
["สุสานไร้ศพ"กำลังใช้น้ำแร่ที่เหลืออยู่ล้างแผล]
แผลอยู่ที่ขาหรือ?
เจียนหลี่เพิ่งจะสังเกตเห็น ร่างกายส่วนใหญ่ของตัวตนพิกเซลเป็นสีเขียว แขนและมือมีจุดสีแดงประปราย ส่วนขาทั้งสองข้างเป็นสีแดงเป็นบริเวณกว้าง
ที่แท้สีแดงก็คือการบาดเจ็บและเลือดไหล
หน้าจอป๊อปอัปข้อความใหม่: [ดูโฆษณา 30 วินาทีเพื่อรับกล่องของขวัญมือใหม่ฟรี จะรับหรือไม่?]
กล่องของขวัญมือใหม่? งั้นก็ดูโฆษณาสักหน่อยละกัน
เจียนหลี่คลิก[รับ] ภาพเปลี่ยนไป หน้าจอกลายเป็นอนิเมชันสยองขวัญ
สัตว์ประหลาดมากมายนับไม่ถ้วนที่มีดวงตาสีแดง หน้าตาคล้ายคนแต่ไม่ใช่คน ต่างจ้องมองเธอตรง ๆ ในหน้าจอ พวกมันมีเขี้ยวแหลม มือถืออาวุธหลากหลาย
กรรไกร มีดสั้น เลื่อยไฟฟ้า ค้อน คราด……
ราวกับจะพุ่งออกมาจากหน้าจอแล้วฉีกเจียนหลี่เป็นชิ้น ๆ
ภาพเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ฉากที่วับวาบผ่านไปมีห้องเล็ก ๆ โรงพยาบาลในยามค่ำคืน ปราสาทโบราณอันมืดมัว หุบเขาอันเงียบสงบ ฯลฯ……
ตัวตนพิกเซลสีเขียวนับไม่ถ้วนถูกสัตว์ประหลาดไล่ทัน ร่างกายเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดง จากนั้นก็ถูกกลืนกิน
ภาพเพียง 30 วินาทีสั้น ๆ เจียนหลี่ดูแล้วรู้สึกอึดอัดใจจริง ๆ
รู้สึกเหมือนมีความกลัวบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เกมสยองขวัญนี้ทำได้สำเร็จดีในการทำให้คนกลัว
ภาพจบลง ก็กลับมาที่หน้าจอห้องเล็ก ๆ
[กล่องของขวัญมือใหม่ได้ส่งมอบแล้ว วางไว้ในกระเป๋าของผู้เล่น"กวนไม่อวน"]
เธอเปิดกระเป๋าไปดูสักครู่ กล่องของขวัญมือใหม่ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์
[ผ้าพันแผล]*2 (แต่ละอันฟื้นฟูค่าชีวิต 5 แต้ม);
[ยาสมานแผล]*3 (แต่ละขวดฟื้นฟูค่าชีวิต 20 แต้ม รักษาบาดแผลธรรมดาได้);
[ขนมเปี๊ยะเนื้อ]*2 (กินหนึ่งอันเพิ่มค่าอิ่ม 30 แต้ม);
[น้ำแร่]*2 (แต่ละขวดเพิ่มค่าอิ่ม 10 แต้ม ฟื้นฟูค่าชีวิต 5 แต้ม);
[ท่อเหล็ก]*1
ล้วนเป็นของที่มีประโยชน์กับตัวละครในเกมตอนนี้
ตัวตนพิกเซลของเธอเพิ่งกินขนมปังหนึ่งอันกับน้ำแร่เล็กน้อย ตอนนี้สภาพดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย
กดดูค่าตัวเลข:
[ค่าชีวิต]: 26/100 (ต่ำ)
[ความอิ่ม]: 16/100 (หิวจนจะตายแต่ยังไม่ตาย)
[ค่าจิตใจ]: 33/100 (ยังพอประคองไปได้อีกหน่อย)
[พลัง]: 6
[ความว่องไว]: 3
[สติปัญญา]: 8
[ทรัพยากร]: น้ำแร่ครึ่งขวดเล็ก ๆ ที่ไม่ยอมใช้
ขนมปังและน้ำแร่ฟื้นฟูค่าชีวิตและความอิ่มให้เขาได้ไม่มากนัก แต่ดูเหมือนจะช่วยปลอบประโลมจิตใจของเขาได้ไม่น้อย
"เกมนี้ดีไซน์มีปัญหาอยู่นะ การเชื่อมโยงกับตัวละครในเกมทำให้ผู้เล่นรู้สึกอินได้ยาก ฉันตั้ง ID ว่า[กวนไม่อวน] แต่ตัวตนพิกเซลกลับแสดง ID ว่า[สุสานไร้ศพ]……ช่างเถอะ ยังอยู่ในช่วงทดสอบภายใน"
เจียนหลี่พึมพำเสนอความเห็นเกี่ยวกับเกม แล้วก็จัดการส่งให้ทรัพยากรทั้งหมดในกล่องของขวัญมือใหม่ให้ตัวตนพิกเซลในคราวเดียว
ยังไงก็เป็นของฟรี
ไม่จ่ายสักแดง ขอเป็นเพื่อนร่วมทาง
ไม่อย่างนั้นเห็นประโยคนั้น[น้ำแร่ครึ่งขวดเล็ก ๆ ที่ไม่ยอมใช้]แล้ว เธอก็รู้สึกเวทนาขึ้นมา
หลังจากส่งให้ ด้านบนหัวของตัวตนพิกเซลก็ลอยขึ้นมาหนึ่งชุดตัวอักษรทันที:
[ซาบซึ้ง] [ดีใจแทบบ้า] [กระปรี้กระเปร่า] [ฉันยังสู้ไหว]……
ฮ่า ๆ ตัวตนพิกเซลนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ
รู้สึกเหมือนมีมนุษย์อยู่ในนั้น พอสมควร แต่เจียนหลี่ก็ยังต้องบ่นเกมนี้ต่อไป:
รายละเอียดอย่างสภาพแวดล้อมในห้องเล็ก ๆ ขนมปัง น้ำ และทรัพยากรอื่น ๆ ทำได้ละเอียดมาก และหน้าจอยังสามารถย่อขยายตามใจชอบ ดูแล้วแทบไม่ต่างจากของจริงในชีวิต
แต่ท่ามกลางภาพที่ละเอียดละออนั้น กลับมีตัวตนพิกเซลทื่อ ๆ โง่ ๆ นั่งอยู่อย่างไม่เข้ากัน
รู้สึกเหมือนสไตล์ภาพเปลี่ยนกะทันหัน
ยังจับใจผู้เล่นได้ไม่ดีพอ ถ้าหากตัวละครสามารถสร้างเองได้ ปั้นหน้าตามใจชอบ ฉันจะสร้างตัวละครชายสูง 185 ซม. กล้ามเนื้อท้องแปดแผง ไหล่กว้างเอวแคบ หน้ามาตรฐาน
เผื่อเธออาจจะยอมจ่ายเหรียญทองเพื่อสิ่งนี้ก็ได้
กำลังจะสำรวจต่อไป หน้าจอมือถือก็เด้งข้อความขึ้นมา
[หัวหน้า]: ตอนบ่ายว่างไหม? มีรูปสองใบที่ต้องแก้ กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่ทัน ถ้าว่างก็มาบริษัททำงานล่วงเวลาให้หน่อย
ดูเหมือนเป็นน้ำเสียงขอความเห็น แต่คนที่เคยทำงานประจำจะรู้ดี ถ้าไม่อยากตกงานจากงานที่ใครก็ทำแทนได้แบบนี้ วิธีที่ดีที่สุดก็คือยอมเป็นวัวเป็นควายอย่างว่าง่าย
ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันอาทิตย์ก็ตาม
เจียนหลี่วางโทรศัพท์ลง ถอนหายใจยาว ๆ ตอบกลับ: [รับทราบ เดี๋ยวไปถึง]
ลมโหยหวน ม้าเบ่งบาน วัวควายน้อยตอบรับทราบ
เธอเพิ่งจบการศึกษามาปีเดียว หางานทำเป็นนักออกแบบ ฟังดูหรูหรา แต่เงินเดือนไม่สูง
ในเมืองนี้เงินเดือนเธออยู่ที่ 5,500 บาท บริษัททำธุรกิจอีคอมเมิร์ซ งานประจำของเธอคือทำรูปสินค้าต่าง ๆ ตกแต่ง แก้ไข ทำหน้ารายละเอียด……
เป็นงานที่ยุ่งยากละเอียดอ่อน มีการทำงานล่วงเวลาเป็นครั้งคราว
แต่เจ้านายก็พอใช้ได้ ทำงานล่วงเวลามีค่าโอทีให้
เธอไม่สนเกมบนโทรศัพท์อีกต่อไป เก็บข้าวของ สะพายกระเป๋าผ้าใบของตัวเอง แล้วเบียดรถเมล์ไปบริษัท
-
ฉื่อมู่กำขวดน้ำแร่ในมือ น้ำที่เหลืออยู่ครึ่งขวดเล็ก ๆ ในนั้นสั่นไหวเบา ๆ
คลื่นความประหลาดรอบหน้าจะมาถึงอีกประมาณสิบนาทีถึงจะพังประตู แต่ขาของเขายังคงบาดเจ็บสาหัส
ไม่ต้องพูดถึงใต้เตียงที่มีสิ่งสกปรกอยู่ด้วย
เขากำลังคิดหาทางออก ด้วยมือเปล่าลากร่างกายที่บาดเจ็บและอ่อนล้า จะมีวิธีอยู่รอดได้ยังไง?
หรือจะโยนขวดน้ำแร่ล่อสิ่งประหลาดใต้เตียงออกมา แล้วแย่งกรรไกรในมือมันมา?
นอกจากนี้ยังมีอีกวิธี——
หาทางขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมทีมลึกลับที่ชื่อ[กวนไม่อวน] ให้เธอส่งให้ทรัพยากรเพิ่มอีกหน่อย
แต่เธอจะได้ยินเสียงที่เขาพูดไหมนะ?
ฉื่อมู่ลองตะโกน: "[กวนไม่อวน] เธอยังมีทรัพยากรอยู่ไหม? ฉันต้องการยาแก้บาดแผล อาหารและอาวุธ ถ้ามีก็ช่วยส่งให้มาให้ฉันหน่อย"
ไม่มีเสียงตอบรับ ห้องเงียบสงัดราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไป
"[กวนไม่อวน] อยู่ไหม? ถ้ามีเงื่อนไขอะไรก็พูดได้เลย ตอนนี้เราถือว่าเป็นเพื่อนร่วมทีมกันแล้ว"
ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
ไม่อยากให้ หรือว่าได้ยินไม่ได้?
ฉื่อมู่ค่อนข้างเอนเอียงไปทางข้อสันนิษฐานหลัง แล้วถ้าใช้ท่าทางสื่อสารล่ะ?
ลังเลอยู่สองวินาที เขาฝืนความเจ็บปวดแสนสาหัสลุกขึ้นยืน ชี้ที่ปากด้วยมือทั้งสองข้าง พยายามอ้าปากให้กว้างที่สุดเพื่อแสดงว่าตนเองต้องการอาหาร
จากนั้นก็ก้มลงกอดขาทั้งสองข้างทำท่าเจ็บปวดทรมาน แสดงว่าตนเองบาดเจ็บ
สุดท้ายก็ทำสีหน้าเคร่งขรึม โบกมือทั้งสองข้างชกชุดหนึ่ง กางมือทั้งสองข้างออกแสดงว่ามือเปล่า ต้องการอาวุธ
ทำท่าทางทั้งหมดเสร็จ เขาดูทั้งน่าสมเพชและน่าขำ
ถ้าตอนนี้มีกระจกวางอยู่ตรงหน้า เขาคิดว่าตัวเองคงดูเหมือนลิงใหญ่ที่ทุบอกย่ำเท้าเพื่อหาเพื่อน