หวังว่าทีมของเขาจะปลุกพรสวรรค์ที่ไม่เลวขึ้นมาได้เหมือนกัน
หลังปลุกพรสวรรค์และร่างกายแข็งแกร่งขึ้น ฉื่อมู่กลับไม่ได้ดีใจมากนัก
ค่าสถานะจาก【เกมมรณะ】ที่ว่านั่นสามารถนำมาใช้ในโลกความจริงได้ เรื่องนี้อาจหมายความว่า...โลกทั้งใบกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป
ในเกม เขาได้พบผู้คนจากหลายประเทศภายในเวลาไม่กี่วัน
ดูเหมือนว่าคนจากแต่ละประเทศจะถูกจัดให้อยู่ในบริเวณเดียวกัน ผู้หญิงผมหยิกกับชายอ้วนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็น่าจะรอดมาจนถึงช่วงสุดท้ายเช่นกัน
ขณะที่ความคิดแล่นพล่าน ฉื่อมู่ก็ตัดสินใจได้แล้วว่า เรื่องที่เขาประสบพบเจอมาเหล่านี้ ทางที่ดีควรปิดเป็นความลับให้มิดชิดในโลกความจริง
ไม่อย่างนั้นอาจตายโดยไม่รู้สาเหตุ
แต่เขายังต้องคิดหาเหตุผลที่เหมาะสมมาอธิบายเรื่องที่จู่ ๆ ก็หายตัวไปถึงสี่วัน และต่อจากนี้ก็ยังต้องหาเหตุผลให้เหมาะสมเพื่อหายตัวไปอีก
ขณะที่กำลังครุ่นคิด ก็ได้ยินเสียงเหมือนประตูวิลล่าเปิดออก
“กึก กึก กึก...”
เสียงรองเท้าส้นสูงเป็นจังหวะชัดเจนสม่ำเสมอ
ร่างของฉื่อมู่เกร็งขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เมื่อฟังจากเสียงแล้วมีคนมาแค่คนเดียว น่าจะเป็นแม่ของเขา
เขาดมกลิ่นตัวเอง ตอนนี้ไม่มีกลิ่นคาวเลือดชวนอึดอัดแล้ว สภาพจิตใจก็ยังพอไหว ส่วนเรื่องจะอธิบายอย่างไรนั้น...
ในห้องรับแขกที่สว่างราวกับกลางวัน หญิงสาวในชุดเดรสแขนกุดสีดำ รองเท้าส้นสูงสีดำพื้นแดง และผมยาวหยิกคลอไหล่ ยืนหลังตรงหันหลังให้ฉื่อมู่
แม้จะรีบมาที่นี่กลางดึก แต่เส้นผมของเธอก็ยังดูเรียบร้อยไร้ที่ติ แขนขวาคล้องกระเป๋าสีน้ำตาลใบหนึ่งไว้