จวนสกุลหลิน เรือนอันเหอ
หลิ่วซื่อนั่งตัวตรงบนตั่งหลัวฮั่นไม้จื่อถาน มือประคองถ้วยชาสีเขียว ค่อย ๆ ใช้ฝาถ้วยปัดฟองชาอย่างไม่เร่งร้อน ภายในห้องจุดกำยานชั้นดี ควันสีเขียวลอยอ้อยอิ่ง
หลินซูเหยานอนเอนอยู่บนตั่งงาม พลิกอ่านหนังสือนิยายอย่างเบื่อหน่าย
“เหยาเหยา” หลิ่วซิวางถ้วยชา น้ำเสียงเรียบเฉย “วันนี้คุณหนูใหญ่กลับมาเยี่ยมบ้าน อีกสักครู่จงตามแม่ไปต้อนรับที่ประตูชั้นกลาง”
มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของหลินซูเหยาชะงัก คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ท่านแม่ หากจะไปก็ไปเองเถิด ข้าไม่ไปหรอก”
นางยื่นปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ “นางแต่งกับอ๋องจิ้งอันแล้ว ก็คิดว่าตนเป็นพระชายาจริง ๆ หรือ? เหตุใดข้าต้องไปต้อนรับนางด้วย?”
หลิ่วซื่อเหลือบมองบุตรสาว มิได้เอ่ยวาจาในทันที
เมื่อเห็นว่ามารดาไม่ตำหนิ หลินซูเหยาก็ยิ่งได้ใจ โยนหนังสือนิยายไปด้านข้าง พลิกกายลุกขึ้นนั่ง