หลินซิงเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ชิงจู๋กำลังสางเส้นผมยาวสลวยให้นาง
ในคันฉ่องสะท้อนใบหน้างดงามสดใส กระโปรงยาวสีเขียวอ่อนรัดเอวขับให้ผิวพรรณขาวผ่องกระจ่างตา สายคาดเอวปักลายดอกไห่ถังด้วยไหมเงินผูกกระชับอย่างแผ่วเบา ยิ่งขับให้เรือนร่างอรชร เส้นผมดำขลับดุจม่านน้ำตก มีเพียงปิ่นหยกเรียบง่ายปักไว้ ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับไม่อาจปิดบังประกายสดใสเปี่ยมชีวิตชีวาได้ แม้แต่ชิงจู๋ยังมองจนตะลึง
“วันนี้พระชายางดงามยิ่งนัก” ชิงจู๋เอ่ยชมจากใจ
หลินซิงเยว่หันซ้ายหันขวามองตนเองในคันฉ่อง ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ใบหน้านี้มองไปมองมาก็ชวนให้ถูกใจขึ้นทุกที
“พระชายา วันนี้เป็นวันกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม” ชิงจู๋เอ่ยเตือนพลางเก็บของ “ท่านอ๋อง...จะเสด็จไปพร้อมพระองค์หรือไม่เพคะ?”
หลินซิงเยว่ชะงักไป ก่อนโบกมือ “เขาจะไปกับข้าได้อย่างไร?” เมื่อเช้านางเพิ่งทำให้เขาโกรธจนหน้าดำคล้ำแล้วออกจากจวนไป นางไม่กล้าแม้แต่จะคิด
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนล้วนรู้ว่า นับแต่ท่านอ๋องจิ้งอันถูกพิษ นอกจากเข้าวังเข้าเฝ้าฮ่องเต้แล้ว ก็ไม่เคยออกจากจวนเลย เมื่อวานพิษกำเริบรุนแรงถึงเพียงนั้น แม้จะทุเลาลงบ้างแล้ว แต่ร่างกายก็ยังอ่อนแอ...นางนึกถึงท่านอนเมื่อเช้าที่เหมือนปลาหมึกแปดหนวดขึ้นมาอีกครั้ง อยากขุดหลุมมุดหนีไปเสียตรงนั้น แล้วจะยังอยากนั่งรถม้าคันเดียวกับเขากลับบ้านเดิมได้อย่างไร?