ภายในเรือนอันเหอ
หลินซูเหยานอนเอนกายอยู่บนตั่งงาม หนังสือนิยายพลิกมาถึงหน้าสุดท้ายแล้ว นางเบื่อหน่ายจนโยนมันไปด้านข้าง ก่อนจะหาวออกมา
“ท่านแม่ เหตุใดพ่อบ้านโจวถึงยังไม่กลับมารายงานอีก?” นางขมวดคิ้ว น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอยู่หลายส่วน “หรือหลินซิงเยว่ผู้นั้นจะอ้อยอิ่งระหว่างทาง จงใจให้พวกเรารอ?”
หลิ่วซื่อวางถ้วยชาลง คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย “นางกล้าหรือ?”
“ถึงจะแต่งเข้าจวนอ๋องจิ้งอันแล้วอย่างไร ก็ยังดิ้นหลุดจากฝ่ามือข้าไปไม่ได้หรอก”
สิ้นเสียง บ่าวชายคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดจนเสียงพูดติดขัด
“ฮู...ฮูหยิน! แย่...แย่แล้ว!”
สีหน้าหลิ่วซื่อขรึมลง “เอะอะโวยวายเช่นนี้ ยังมีระเบียบอยู่หรือ?”
บ่าวชายทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ ก่อนกล่าวต่อ
“อ๋อง...อ๋องจิ้งอันเสด็จมาแล้ว!”
มือที่หลิ่วซื่อถือถ้วยชาชะงักกึก น้ำชากระฉอกออกมา ลวกปลายนิ้วจนนางสะดุ้งหดมือ