อู๋เสียถึงกับตะลึง “เดี๋ยวนะ ที่ถาหมู่ถัวมีบริษัทนำเที่ยวให้ไปด้วยหรือ? บริษัทนำเที่ยวเปิดเส้นทางไปถาหมู่ถัวตั้งแต่เมื่อไร? บริษัทไหนเก่งขนาดนั้น?”
“บริษัทนำเที่ยวของเราแจ้งเรื่องกับทางการแล้ว และได้รับอนุญาตจากเจ้าของสถานที่ด้วย ตอนนี้เปิดเส้นทางไปตำหนักราชินีซีหวังหมู่ที่ถาหมู่ถัวแล้ว พนักงานของบริษัทก็เคยไปทดลองเส้นทางมาแล้ว พวกคุณเป็นนักท่องเที่ยวกลุ่มแรกของทริปถาหมู่ถัวค่ะ” เฉินหยวนหลังตรง รอยยิ้มประจำตัวยังคงอยู่บนใบหน้า “บริษัทของเราชื่อบริษัทนำเที่ยวหมื่นภพ ส่วนที่หลานชั่วเป็นเพียงสาขาของบริษัทเท่านั้น หลักการของบริษัทเราคือ ไม่ว่าลูกค้าอยากไปเที่ยวสถานที่ไหน เราจะพยายามพาไปส่งถึงที่อย่างปลอดภัยให้ได้” ประโยคสุดท้ายเธอพูดพลางสบตาเซี่ยอวี่เฉิน
เซี่ยอวี่เฉินถามว่า “ที่ไหนก็ได้หรือ?”
“สถานที่ที่เจ้าของอนุญาต หลังจากเจรจากันด้วยดีแล้วค่ะ”
เซี่ยอวี่เฉินนิ่งคิด เจ้าของอนุญาตหมายความว่าอย่างไร? ถาหมู่ถัวมีเจ้าของด้วยหรือ? ทว่าเฉินหยวนกลับเคาะสัญญาบนโต๊ะ “เถ้าแก่เซี่ย ยังไม่เซ็นสัญญาอีกหรือคะ? ถ้าไม่รีบเซ็น พอหมดเวลาแล้ว เงินสามล้านหยวนทางเราจะไม่คืนให้นะคะ”
อู๋เสียตกตะลึง พวกเขาต่างก็เป็นคนรุ่นที่สามของเก้าสกุลใหญ่เหมือนกัน ทำไมเซี่ยอวี่เฉินถึงเก่งขนาดนี้ หยิบเงินสามล้านออกมาได้ง่าย ๆ ส่วนเขาแทบจะจ่ายค่าไฟให้ร้านอู๋ซานจวีไม่ไหวแล้ว ใคร ๆ ก็รู้ว่าเงินของตระกูลอู๋เกี่ยวอะไรกับเขา อู๋เสียเสียที่ไหน!
เซี่ยอวี่เฉินนั่งลงหน้าโต๊ะตัวเล็ก เหลือบมองอู๋เสียแวบหนึ่ง ก่อนเขียนชื่อของตัวเองกับอู๋เสียลงไปโดยไม่ลังเล อู๋เสียเห็นแล้วก็อึ้งกับการกระทำของเซี่ยอวี่เฉิน “นี่ นายไม่ถามฉันสักคำ ไม่อธิบายอะไรให้ฟัง แล้วก็เซ็นชื่อฉันลงไปเลยเหรอ?! คุณชายสามแห่งตระกูลอู๋อย่างฉันไม่มีหน้ามีตาขนาดนั้นเลยหรือไง?”
เซี่ยอวี่เฉินมองเขา ราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ “อู๋เสีย ถ้านายยอมไปกับฉันดี ๆ ฉันจะไม่ถือสาคำพูดเมื่อกี้ของนาย”
พูดแทงใจดำเข้าเต็มเปา อู๋เสียจึงยอมรับตามนั้นทันที จากนั้นเขาก็มองเซี่ยอวี่เฉินเขียนชื่อเฮยเสียจื่อกับจางฉีหลิงลงไป แล้วเขียนชื่อหวังพั่งจื่อกับพานจื่อเพิ่มในตอนท้าย
“เดี๋ยวก่อน ทำไมมีชื่อพั่งจื่อกับพานจื่อด้วย?” อู๋เสียรู้สึกว่าตลอดค่ำคืนนี้ตัวเองเอาแต่ตกตะลึงไม่หยุด
“พวกเขาเป็นคนของอาสามตระกูลอู๋ คอยตามอยู่ข้างหลังมาตลอด” เซี่ยอวี่เฉินไม่ใส่ใจ เขาเซ็นสัญญาอีกฉบับเสร็จแล้วส่งให้เฉินหยวน
เฉินหยวนรับสัญญาจากฝั่งตรงข้าม จากนั้นหยิบตราประทับออกมาจากกระเป๋า ประทับลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วส่งสัญญาฉบับหนึ่งให้เซี่ยอวี่เฉิน ส่วนอีกฉบับเก็บกลับเข้าเป้ของตัวเอง ซึ่งที่จริงแล้วเป็นการส่งมอบให้ระบบ
ตอนนั้นเอง อู๋เสียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เพิ่งนึกออก “ไอ้พั่งจื่อเอ๊ย ไม่แปลกใจเลยที่บอกว่ามีงานใหญ่แล้วรีบร้อนออกไป ที่แท้อาสามจ้างมันไว้นี่เอง”
เซี่ยอวี่เฉินเสริมว่า “นอกจากเขาแล้ว ยังมีจางฉีหลิงกับเฮยเสียจื่อด้วย แน่นอนว่าตอนนี้ฉันก็จ้างพวกเขาแล้ว” ส่วนเงินของจางฉีหลิง เขาก็โอนให้เฮยเสียจื่อ ไม่อย่างนั้นเฮยเสียจื่อคงไม่ยอมบอกความจริงอย่างว่าง่ายหรอก
“ถ้าอย่างนั้นในกลุ่มพวกเราตอนนี้ บางคนได้เงินหนึ่งส่วน บางคนได้เงินสองส่วน กระทั่งมีคนได้เงินสามส่วน มีแค่ฉันกับนาย เสี่ยวฮัว ที่ไม่ได้อะไรเลย”
เซี่ยอวี่เฉินเสริมว่า “ไม่ใช่ ฉันเป็นคนจ่ายเงิน ส่วนนายมาเที่ยวฟรีต่างหาก” ตอนนั้นเอง ฮั่วซิ่วซิ่วซึ่งอ่านสัญญาจบแล้วก็รู้สึกแปลกใจ เพราะในสัญญาไม่มีชื่อเธออยู่เลย
“พี่เสี่ยวฮัว ฉันไปด้วยไม่ได้หรือคะ?”
เมื่อได้ยินฮั่วซิ่วซิ่วพูด เซี่ยอวี่เฉินก็หันไปมองเฉินหยวน เฉินหยวนเข้าใจทันที ลุกขึ้นแล้วพูดกับเซี่ยอวี่เฉินว่า “เถ้าแก่เซี่ย ฉันขอไปเอาสิ่งของกับคุณอาหนิงก่อนนะคะ ขอตัวสักครู่ค่ะ” พูดจบก็เดินออกจากกระโจมไป ทิ้งอู๋เสียกับอีกสองคนไว้ข้างใน
เซี่ยอวี่เฉินหันไปพูดกับฮั่วซิ่วซิ่วก่อน “ซิ่วซิ่ว ย่าของเธอไม่อนุญาตหรอก” พูดจบก็ถามอู๋เสียต่อ “อู๋เสีย นายมาที่นี่ได้ยังไง?”
อู๋เสียเล่าตามตรง “ฉันได้รับม้วนวิดีโอสองม้วน ในนั้นมีที่อยู่ของสถานพักฟื้นเก้อร์มู่ เลยไปตามหาที่นั่น แล้วก็เจอบันทึกของเฉินเหวินจิ้ง ในนั้นเขียนเรื่องไว้หลายอย่าง รวมถึงเรื่องถาหมู่ถัวด้วย อีกอย่างจิ้งจอกเฒ่าอย่างอาสามก็จะมาถาหมู่ถัวเหมือนกัน ฉันเลยมาด้วย”
พอเซี่ยอวี่เฉินได้ยินก็จับประเด็นสำคัญได้ทันที “ม้วนวิดีโอ? หน้าตาเป็นแบบไหน?”
อู๋เสียยังจำเนื้อหาในม้วนวิดีโอได้จนถึงตอนนี้ “ม้วนหนึ่งเป็นวิดีโอเปล่า ข้างในไม่มีอะไรเลย มีแค่กระดาษโน้ตกับกุญแจซ่อนอยู่ตรงก้นตลับ บนกระดาษเขียนที่อยู่ของสถานพักฟื้นเก้อร์มู่ ฉันเจอพี่ชายจางกับพวกเขาที่นั่น”
ฮั่วซิ่วซิ่วสนใจขึ้นมาทันที “ม้วนวิดีโอหรือคะ? ย่าฉันก็มีม้วนวิดีโออยู่เยอะมาก หรือว่าย่าจะรู้อะไรบางอย่างเหมือนกัน?”
เซี่ยอวี่เฉินพูดกับฮั่วซิ่วซิ่วเช่นกัน “ซิ่วซิ่ว ไม่อย่างนั้นเธอกลับไปตรวจสอบที่ตระกูลฮั่วดูไหม? ฉันกับอู๋เสียจะไปถาหมู่ถัวก่อน พอกลับมาแล้วค่อยแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน”
ฮั่วซิ่วซิ่วจำต้องรับปาก ไม่นานนัก คนของตระกูลเซี่ยก็ขับรถมารับเธอกลับปักกิ่ง หลังจากส่งฮั่วซิ่วซิ่วแล้ว เซี่ยอวี่เฉินกับอู๋เสียก็ย้อนกลับไปที่กระโจมของอาหนิงเพื่อหาเฉินหยวน ตอนนั้นเฉินหยวนจัดการส่งมอบสิ่งของกับอาหนิงเรียบร้อยแล้ว
“อาหนิง นี่จานกระเบื้องของเสี่ยวฮัว ฉันไม่ไปกับเธอแล้วนะ” อู๋เสียส่งจานกระเบื้องให้อาหนิง เซี่ยอวี่เฉินคุยกับเขาไว้แล้วว่า แทนที่จะไปกับกองคาราวานของอาหนิงที่ปะปนกันไปหมด สู้ไปกับเซี่ยอวี่เฉินดีกว่า
ถึงอย่างไรพอถึงตอนนั้นพี่ชายจางกับคนอื่น ๆ ก็คงแยกตัวจากกลุ่มของอาหนิงอยู่ดี ส่วนอาสาม เขาคงมีแผนของตัวเองเหมือนกัน
อาหนิงรับจานกระเบื้องมา แล้วจู่ ๆ ก็พูดกับเฉินหยวนว่า “คุณไกด์เฉิน ดูเหมือนคุณจะรู้จักถาหมู่ถัวดีไม่น้อย ไม่สู้ฉันจ้างคุณไปด้วยกันดีไหม? ถ้าสองทีมไปด้วยกันก็จะปลอดภัยกว่า”
“คุณอาหนิง ขอบคุณที่ชวนนะคะ แต่สมาชิกของคณะทัวร์รอบนี้กำหนดไว้แล้ว สิ่งของที่บริษัทเตรียมไว้ก็จัดตามจำนวนคนไว้เรียบร้อย คงไปกับพวกคุณไม่ได้ค่ะ” ของที่ระบบ 999 จัดเตรียมไว้สำหรับถาหมู่ถัวโดยเฉพาะราคาไม่ใช่ถูก ๆ เธอไม่มีทางทำงานการกุศลหรอก ชาตินี้ก็ไม่มีวัน พูดจบเฉินหยวนก็เดินออกไปก่อน
อู๋เสียมองอาหนิงแวบหนึ่ง แล้วออกไปพร้อมกับเซี่ยอวี่เฉิน ทิ้งอาหนิงไว้กับความกลัดกลุ้ม เมื่ออู๋เสียไม่อยู่ในทีม ทางจางฉีหลิงก็คงมีปัญหาอยู่บ้างเหมือนกัน
เฉินหยวนเพิ่งออกมา ก็เห็นเฮยเสียจื่อกับจางฉีหลิงรอพวกเขาอยู่หน้ากระโจม ทั้งห้าคนจึงย้ายไปยังทะเลทรายโกบีแห่งหนึ่ง จุดนั้นมองเห็นค่ายได้ทั่ว และยังมั่นใจได้ว่าคนในค่ายจะไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา
ถึงจะเป็นอย่างนั้น ตอนแรกก็ไม่มีใครพูดอะไร แม้แต่เฮยเสียจื่อที่ปกติพูดมากก็ยังเงียบผิดวิสัย
ในที่สุดอู๋เสียก็ทนไม่ไหว “นี่ พวกนายไม่มีอะไรจะพูดเลยหรือไง?”
“ฉันว่าพวกคุณต่างหากที่มีเรื่องอยากถามฉัน!” เฉินหยวนไม่หวั่นไหว ศัตรูไม่ขยับ ฉันก็ไม่ขยับ ในฐานะคนของตระกูลโก่วซาน เธอมีความอดทนมากพอ
เซี่ยอวี่เฉินเห็นดังนั้นก็ถามตรง ๆ “เธอแซ่เฉิน แล้วทำไมป้ายบริษัทของเธอถึงสลักสัญลักษณ์ของตระกูลเซี่ย?” พอได้ยินเช่นนั้น สายตาทั้งสี่คู่ก็หันไปจับจ้องเฉินหยวน