สุดท้ายหลินต้งเจ๋อก็ถูกเธอไล่กลับไปอยู่ดี “วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว” ความหมายก็คือไม่อยากวุ่นวายกับนาย
“พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัทแล้วกัน”
ก่อนจากไป หลินต้งเจ๋อกัดริมฝีปากเธอแรง ๆ ทีหนึ่ง
“นายเป็นหมาหรือไง”
“ใช่ ฉันเป็นลูกหมาของเธอ โฮ่ง!”
“พอแล้ว รีบกลับไปได้แล้ว”
หลินต้งเจ๋อเดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่คราวนี้อารมณ์ของเขาแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างโบกมือให้ เขาก็ยกมือขึ้นโบกตอบสูง ๆ เช่นกัน
【โฮสต์ ทำไมถึงปล่อยเขากลับไปล่ะ】
ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะจัดหนักกันหรอกเหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะ
【เขายังไม่ได้ตามจีบฉันเลย จะปล่อยให้สมหวังง่าย ๆ ได้ยังไง】
ผู้ชายก็แบบนี้แหละ ถ้าได้มาง่าย ๆ ก็ไม่รู้จักเห็นค่า เธอต้องคิดให้ดีว่าจะทรมานเขายังไง
ระบบแอบถอนหายใจ โฮสต์น่ากลัวจริง ๆ
ในใจก็แอบไว้อาลัยให้บุตรแห่งวิถีสวรรค์ของโลกนี้ ขอให้โชคดีเอาตัวรอดกันเองแล้วกัน
……
หลินต้งเจ๋อมองคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ทำไมเธอยังเย็นชากับเขาแบบนี้ ไม่แม้แต่จะทักทายกันสักคำ
เขาพยายามจะชวนคุยอยู่หลายครั้ง แต่เธอก็หาข้ออ้างมาปัดผ่านไปได้ทุกที
ใจของหลินต้งเจ๋อเริ่มกระสับกระส่ายอีกครั้ง เมื่อวานยังดี ๆ กันอยู่เลย ทำไมพอมาถึงบริษัทกลับเปลี่ยนไปล่ะ
สบโอกาสตอนเธอจะไปห้องน้ำ เขาก็พาเธอขึ้นไปที่ชั้นดาดฟ้า
“นายทำอะไรน่ะ!”
เจียงชิงพยายามสะบัดมือที่จับเธอไว้ออก แต่เขาออกแรงมากเกินไปจนเธอเจ็บ