หลินต้งเจ๋อมองใบหย่าที่เพิ่งได้มา ส่วนคนทั้งครอบครัวจวงยืนอยู่อีกฝั่ง จ้องเขาเขม็ง
“ไป กลับบ้าน”
จวงเชาอิงเดินนำหน้า จวงเสี่ยวถิงทำท่าจะเข้ามาคุยกับเขา แต่สุดท้ายก็ถูกหวงหลิงดึงตัวไป
ตรงนั้นเหลือเพียงเขากับเผิงเฟย “เมื่อวานลุงใหญ่โทรไปด่าพ่อแม่นายยับตั้งแต่หัวจรดเท้า กลับไปก็ระวังหน่อย อย่าทำตัวเป็นปฏิปักษ์กับพ่อแม่นายล่ะ”
เผิงเฟยรู้ว่าเขาไม่ใช่คนว่าง่าย แต่ไม่คิดว่าคราวนี้จะก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้
“ทางเสี่ยวถิง นายไม่ต้องห่วง ฉันจะคอยดูให้”
“อีกอย่าง พี่ถูหนานก็รู้เรื่องแล้ว เขาต้องมาหานายแน่ ฉันแค่เตือนเอาไว้”
“รู้แล้ว ขอบใจ”
“อืม”
พูดตามตรง ตลอดเส้นทางที่เขากับเสี่ยวถิงผ่านมาด้วยกัน เผิงเฟยเห็นมาตลอด ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายจะลงเอยแบบนี้
“นายมีคนที่ชอบจริง ๆ แล้วเหรอ”
“อืม”
“เอาเถอะ ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ”
ชีวิตเป็นของเขาเอง เผิงเฟยจะพูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์
“กลับไปเถอะ เสื้อผ้านายขาดหมดแล้ว ฉันเอาเสื้อของตัวเองมาด้วย จะเปลี่ยนใส่หรือคลุมไว้ก็ได้”
“ขอบใจ”
“ตอนนี้นายพูดเป็นอยู่คำเดียวหรือไง”
“พอแล้ว รถนายใกล้มาถึงแล้ว ขึ้นไปเถอะ กลับบ้านแล้วอย่าลืมทายาด้วย ลุงใหญ่ลงมือหนักจริง ๆ”
“แล้วเจอกัน”
“เผิงเฟย เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ไหม”
“เป็นสิ วางใจเถอะ อย่าคิดมาก ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”
“แล้วเจอกัน”
……
หลังเดินทางฝ่าความเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทาง หลินต้งเจ๋อก็มาหยุดอยู่ใต้ตึกที่บ้านตัวเอง