ต้วนเจียสวี่นอนพักอยู่บนเตียงที่คุ้นเคย แต่กลับได้กลิ่นหอมที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองไข้ขึ้นจนมึนไปหมด
จู่ ๆ ก็ยกผ้าห่มบนตัวขึ้นมาดม ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้แล้วรีบโยนมันทิ้ง
เป็นกลิ่นของเจียงชิง กลิ่นที่เธอทิ้งไว้วันนี้
เขานอนต่อสู้กับตัวเองอยู่บนเตียงตั้งนาน สุดท้ายก็ยังหยิบผ้าห่มกลับมาคลุมตัว พยายามไม่สนใจกลิ่นนั้น แต่กลิ่นกลับชัดเจนเกินไป ไม่รู้ทำไม ขาคู่นั้นที่เห็นตอนกลางวันถึงปรากฏขึ้นในความฝันด้วย
ต้วนเจียสวี่ล้างตัวอย่างกระอักกระอ่วน พอออกมาก็เห็นเตียงที่ยับยุ่งเหยิง เขาถอนหายใจแล้วจำใจจัดการเก็บกวาด
เจียงชิงมองคนที่มาหาโดยไม่ได้นัด คนคนนี้มาหาเธอเองถึงที่อีกแล้ว ช่างสะดวกเธอจริง ๆ
“เก็บของเรียบร้อยแล้วเหรอ?” ต้วนเจียสวี่สังเกตเห็นว่ากระโปรงของเธอคราวนี้สั้นกว่าเดิมอีก
“อืม ใกล้เรียบร้อยแล้ว”
“เธอ... เอ่อ...”
“อะไรเหรอ?” เจียงชิงจงใจขยับเข้าไปใกล้เขา
ต้วนเจียสวี่กำลังจะหลบ “เจียงชิง”
มีคนเรียกชื่อเธอ คนที่เดินเข้ามาดูหน้าตาหล่อเหลาอยู่เหมือนกัน เป็นหัวหน้าห้องของพวกเธอ
“รบกวนช่วยบอกสาว ๆ ในหอให้ไปรับเสื้อผ้าหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ”
“นี่ อากาศร้อนมาก ฉันเพิ่งซื้อเครื่องดื่มมา”
“ขอบใจนะ” เจียงชิงรับมาเลย
“หลังฝึกทหารเสร็จ ให้ฉันเลี้ยงข้าวได้ไหม?” สำหรับต้วนเจียสวี่ คำชวนนี้เห็นชัดว่าไม่ใช่แค่ชวนกินข้าวธรรมดา
ต้วนเจียสวี่มองพวกเธอ สองคนนั้นยืนใกล้กันเกินไปหรือเปล่า แล้วทำไมเธอต้องรับของจากคนแปลกหน้าด้วย