ต้วนเจียสวี่ถือกางเกงกับไดร์เป่าผม มองคนที่อยู่บนเตียง
คราวนี้สิ่งที่เห็นไม่ได้มีแค่โคนขา ยังมี……
“ใส่ซะ”
เจียงชิงเช็ดผมพลางปรายตามองกางเกงในมือเขาอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เอา ร้อน”
กางเกงขายาวแบบนั้น แค่มองก็รู้สึกอึดอัดแล้ว
“ไม่ได้ ใส่ซะ” ต้วนเจียสวี่พูดเสียงแข็ง
เจียงชิงมองเขาอย่างมีเลศนัย “ได้สิ นายช่วยใส่ให้ฉันสิ”
เธอยื่นขาออกไป ส่งสายตาบอกให้เขาลงมือ
หัวใจของต้วนเจียสวี่เต้นขาดห้วงไปหลายจังหวะ ทว่าในอกกลับเกิดความตื่นเต้นประหลาดขึ้นมา
“แน่ใจนะ?” เขาต้องถามย้ำให้แน่ใจ
“อืมฮึ” อยู่ที่ว่าเขากล้าหรือเปล่า
ไม่คิดเลยว่าต้วนเจียสวี่จะย่อตัวลงจริง ๆ แล้วจับข้อเท้าเธอไว้ ทันทีที่ฝ่ามือร้อนผ่าวแนบลงมา ทั้งคู่ก็สะท้านพร้อมกัน
ต้วนเจียสวี่รีบสวมขากางเกงให้เธอ “ลุกขึ้น”
แต่เจียงชิงกลับโอบคอเขาไว้ ทำให้สติของเขาหลุดลอยไปในพริบตา
เขาโอบเอวเธอไว้โดยไม่รู้ตัว ขาของเจียงชิงก็เกี่ยวขึ้นมาตามจังหวะ
ร่างของเธอแนบชิดอยู่กับเขา
“เจียงชิง อย่าซน ลงไป!”
เจียงชิงมองความเปลี่ยนแปลงเบื้องล่างของเขาอย่างพึงพอใจ เป็นไปตามที่เธอคิดไว้จริง ๆ
นิ้วมือไล้ผ่านท้ายทอยของเขา ก่อนเธอจะโน้มเข้าไปกระซิบข้างหู “ยังใส่ไม่เสร็จเลย ทำต่อสิ”
มือของต้วนเจียสวี่แข็งค้าง ไม่กล้าขยับส่งเดช ถ้าทำต่อ เขาคง…
ไม่พอใจกับปฏิกิริยาของเขา กางเกงของเขาใหญ่เกินไปสำหรับเธอจริง ๆ เจียงชิงดิ้นอยู่สองสามที กางเกงที่แทบจะค้างอยู่บนขาก็ร่วงลงพื้น