ม่าเหวินไฉปล่อยกระต่ายออกมา พอมองเจ้ากระต่ายขาวตัวโตตรงหน้า เขาก็อดใจไม่ไหว
ลงมือทันที... ในปากก็มีอยู่ตัวหนึ่ง กินเข้าไป...
ทำตามใจที่ตัวเองชอบ กระต่ายตัวนี้ช่าง... เขาร้อนจน... แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว
เขายุ่งเสียจนเพลิดเพลิน เดิมทีก็แค่อยากแก้อยาก แต่กลับห้ามใจไม่อยู่
กินแล้วกินอีก ราวกับติดใจรสชาตินี้ ซึ่งอร่อยกว่า...มาก
เขากินอย่างอิ่มหนำสำราญ สุดท้ายก็เช็ดปาก แล้วเก็บกวาดทุกอย่างตรงหน้า
จัดการกระต่ายให้เรียบร้อยแล้วขังไว้ในกรง ปล่อยให้พวกมันอยู่กันดี ๆ
แต่พอเห็นร่องรอยพวกนั้น เขาก็ยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง
ข้ออ้างเดิมใช้ไม่ได้แล้ว เขาคงต้องหาทางอื่น
เป็นค่ำคืนที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ
……
หวังชิงเหมี่ยวตื่นขึ้นมาก็รับรู้ได้ทันทีว่าร่างกายผิดปกติ ยุงตัวใหญ่กัดเข้าจริง ๆ แถมยังกัดแรงไม่น้อย เจ็บชะมัด
เธอจำต้องเรียกระบบมาช่วยรักษา
เหลือบมอง...ของตัวเอง
รอยพวกนั้น... มองเห็นได้แม้ไม่ต้องแกะออก ถ้าแกะจริง ๆ ไม่รู้ว่าข้างใต้จะเป็นภาพแบบไหน
ม่าเหวินไฉมองเธออย่างกระวนกระวาย เมื่อครู่เธอก้มหน้าลง หรือว่าเห็นอะไรเข้าแล้ว
“พี่หวัง ช่วงนี้ในสำนักมีแมลงชนิดหนึ่งเพิ่มขึ้นมา ชอบไต่เสื้อผ้าคน พอมันไต่ผ่านก็จะทิ้งร่องรอยไว้ แถมมีพิษนิดหน่อย พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม”
พูดจบเขาก็ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อข้ออ้างนี้หรือเปล่า
“พี่เหวินไฉ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวจริง ๆ คงเป็นอย่างที่คุณว่า”
“รบกวนเรียกเสี่ยวชุ่ยเข้ามาหน่อย ฉันอยากตรวจดูให้ดี คุณออกไปก่อนเถอะ”