หวังชิงเหมี่ยวไม่รู้ว่าคนคนนั้นไปทำเรื่องสกปรกอะไรมา หลังอาบน้ำเสร็จ เธอก็กลับไปนอนหลับอย่างสบายใจ
ม่าเหวินไฉกลับมาในสภาพเสื้อผ้าเปียกชุ่ม เขายืนมองเธออยู่ข้างเตียง
จนฟ้าสาง เขาถึงจากไป
“ม่าถง เอาหูมาใกล้ ๆ”
“ครับ คุณชาย”
เขากระซิบกระซาบอยู่สองสามประโยค มาถงเบิกตากว้าง
“คุณชาย ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร...”
“หุบปาก ทำตามที่ฉันบอก คืนนี้ต้องเรียบร้อย เร็วเข้า”
เมื่อถูกสายตาข่มขู่ของเขาจ้องมอง บ่าวอย่างมาถงก็ทำได้แค่เชื่อฟังแต่โดยดี
ม่าเหวินไฉเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ เขาตั้งตารอคืนนี้
เจียงชิงเหมี่ยวมองสองคนที่อยู่ข้างหน้า ซึ่งกำลังคลอเคลียกันไม่ห่างแล้วก็แทบทนดูไม่ได้ พอเผยความในใจออกมาแล้วก็เปลี่ยนไปจริง ๆ
ดูมือที่จับกันนั่นสิ คนอื่นเขามีความรักหวานชื่น ส่วนคนของเธอคนนี้ก็ไม่รู้เป็นอะไร
วันนี้ดูเหมือนจงใจหลบหน้าเธอ พอสบตากันปุ๊บก็รีบเผ่นหนีปั๊บ
ไม่รู้สมองกลับไปคิดอะไรพิกลอีกแล้ว
ค่ำคืนนั้น ภายในห้อง ม่าเหวินไฉยกมือสั่น ๆ หยิบกระถางธูปออกมา
“ช่วงนี้ยุงเยอะ ฉันเลยให้คนไปซื้อธูปไล่ยุงมาให้ เธอลองดมดูก่อน ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวฉันเปลี่ยนให้”
พูดจบ เขาก็จุดธูป มือกลับควบคุมแรงไม่อยู่จนหักไปหนึ่งก้าน ยังดีที่ซื้อมาเยอะ
เขามองควันที่ลอยขึ้นมา “เธอนอนก่อนนะ ฉันไปล้างหน้าล้างตา”
“อืม” หวังชิงเหมี่ยวตอบส่ง ๆ เธอจะรอเขา
ยังต้องถามด้วยว่าเมื่อวันนี้เขาเป็นอะไร แต่ไม่รู้ทำไมเปลือกตาถึงหนักขึ้นเรื่อย ๆ หาวติดกันไม่หยุด