เขามองจดหมายที่เขียนให้กำลังใจและแสดงความคาดหวังในตัวเขา แล้วก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ
เขาจะต้องสอบได้ตำแหน่ง แล้วนั่งเกี้ยวแปดคนหามไปรับนางมาเป็นภรรยาให้ได้
การสอบติดต่อกันหลายวันทำให้เขาเหนื่อยล้าทั้งกายใจ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก
จากนี้ก็เหลือแค่รอผล
（ตัวตนของนางเอกเป็นเรื่องแต่งล้วน ๆ อย่าคิดจริงจังนะ ขอบคุณค่ะ^ω^）
หวังชิงเหมี่ยวกลับถึงจวนอ๋อง เห็นบิดามารดานั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ก็เริ่มใช้ไม้อ้อนทันที
“ท่านแม่ ทำไมไม่สบายใจหรือเจ้าคะ ท่านพ่อทำให้ท่านโกรธหรือ”
นางชิงกล่าวโทษอีกฝ่ายก่อนเสียเลย
เห็นนางเล่นใหญ่แบบนั้น สองสามีภรรยาก็ทำใจดุไม่ลงจริง ๆ
“ลูกนี่นะ แค่ให้ไปดูตัวหนุ่มผู้มีความสามารถในเมืองหลวง ลูกกลับหนีไปเสียอย่างนั้น ทำให้พวกเราเป็นห่วงแทบแย่ บอกมาสิว่าควรถูกลงโทษหรือไม่”
“ลูกสำนึกผิดแล้ว ยกโทษให้ลูกเถอะนะเจ้าคะ ได้ไหม～～”
พอเห็นนางทำท่าเช่นนี้ ความโกรธทั้งหลายก็พลันมลายหายไป
คืนนั้นหวังชิงเหมี่ยวเล่าเรื่องความคิดในใจของหญิงสาวให้มารดาฟังจนหมด มารดาสกุลหวังฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น
“ตระกูลม่าอย่างนั้นหรือ เขาเป็นแค่บุตรชายของเจ้าเมือง ฐานะต่ำต้อยไปหน่อย ในเมืองหลวงมีตระกูลไหนบ้างที่สู้เขาไม่ได้ เหตุใดลูกถึงได้เลือกเขา”
“เขายังไม่มีตำแหน่งราชการด้วยซ้ำ ลูก...”
หวังชิงเหมี่ยวรีบเอามือปิดหู ไม่อยากฟังคำพูดที่เหลือแล้ว
มารดาสกุลหวังกังวลจนไม่ได้นอนทั้งคืน สุดท้ายก็ต้องไปปรึกษาท่านอ๋อง
“อะไรนะ! ชิงเอ๋อร์มีคนที่ชอบแล้วหรือ! เป็นใคร! ข้าจะไปฆ่ามัน!”