ซ่งชิงหว่านไม่เข้าใจเลยว่า ทั้งที่เธอเปลี่ยนโรงพยาบาลแล้ว ทำไมหมอที่เจอถึงยังเป็นเขา
“ยาคราวก่อนดื่มหรือยัง?”
เหอซูเยี่ยจับชีพจรแล้วรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ทำไมอาการถึงแย่ลงกว่าเดิมอีกล่ะ
“ดื่มแล้วค่ะ ขมมาก” เธอยังอุตส่าห์วิจารณ์ด้วย
เหอซูเยี่ยเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างจริงจัง ซ่งชิงหว่านถูกมองจนรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ สายตาเริ่มหลุกหลิก
เหอซูเยี่ยผู้มีประสบการณ์มากมายเข้าใจได้ในทันที คนคนนี้ต้องไม่ได้ดื่มยาแน่
ไม่อย่างนั้นร่างกายคงไม่แย่ขนาดนี้ เขากำลังจะบอกว่ายาดีมักมีรสขมอยู่แล้ว
ซ่งชิงหว่านเอ่ยถามเสียงเบา “คุณหมอ คราวนี้ไม่กินยาได้ไหมคะ?”
หรือเธอควรไปหาหมอตะวันตกดีกว่า กลืนยาแคปซูลง่ายกว่า แถมไม่ขมด้วย
“ยังไงก็ต้องกินยา ไม่อย่างนั้นร่างกายคุณได้พังเข้าสักวัน”
ซ่งชิงหว่านปล่อยให้คำพูดของเขาเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา คำเตือนเรื่องอย่านอนดึกอะไรนั่น เธอไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักนิด
เหอซูเยี่ยดูออกว่าเธอแค่รับปากส่ง ๆ แต่ก็ยังจ่ายยาให้ตามหน้าที่ แล้วบอกให้เธอไปรับยา
ซ่งชิงหว่านมองยาที่ยังดื่มไม่หมดจากคราวก่อน แล้วดูถุงยาใหม่ที่เพิ่งได้มา
บางทีคราวนี้รสชาติอาจจะดีขึ้นก็ได้? เธอรวบรวมความกล้า ยกขึ้นจิบหนึ่งคำ เยี่ยมเลย ยังคงทำให้เธอต้องวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำอย่างหนัก
สุดท้ายยากองนี้ก็ถูกวางทิ้งไว้จนหมดอายุ
……
เหอซูเยี่ยได้ยินเสียงผู้ชายแปลกหน้าดังมาจากปลายสาย อีกฝ่ายกำลังเร่งเธออยู่
“คุณหมอเหอ งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ บ๊ายบาย~”