ทั้งสองไปมาหาสู่กันเช่นนี้ จนค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้น
“คุณหมอเหอ ทำอะไรอยู่เหรอครับ หอมจัง” ซ่งชิงหว่านเปลี่ยนมาสวมรองเท้าแตะที่เขาเตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ
เหอซูเย่มองโจ๊กบำรุงกระเพาะที่เคี่ยวอยู่ เห็นว่าใกล้ได้ที่แล้ว อีกเดี๋ยวก็ทานได้
“กำลังเคี่ยวโจ๊ก ใกล้เสร็จแล้ว นั่งรอก่อนนะ”
“ได้ค่ะ”
ตอนแรกเหอซูเย่รู้สึกเกรงใจที่เธอคอยดูแลเขาขนาดนี้ เขาควรตอบแทนอะไรเธอบ้าง
สิ่งที่เขาพอจะทำได้ก็คือวิชาแพทย์ จะฝังเข็มให้เธอเหรอ? พอซ่งชิงหว่านได้ยินก็ส่ายหน้ารัว ส่วนวิธีอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เธอต่อต้านหนักกว่าเดิม
สุดท้ายเขานึกถึงการบำรุงร่างกายด้วยอาหาร เขาทำอาหารบำรุงด้วยยาเป็นเหมือนกัน พอลองทำให้เธอกินครั้งหนึ่งแล้วเห็นว่าเธอไม่ปฏิเสธ ก็รู้ว่านี่เป็นวิธีที่ดี
เธอแวะมาฝากท้องที่บ้านเขาบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ กินข้าวด้วยกันสองคนย่อมดีกว่ากินคนเดียว
“ลองชิมดูสิ ผมใส่ของใหม่ลงไปด้วย ดูออกไหมว่าเป็นอะไร”
“จริงเหรอคะ?” ซ่งชิงหว่านรีบตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน เตรียมจะป้อนเข้าปาก
“ระวัง ร้อนนะ”
เขาเตือนช้าไป เพราะซ่งชิงหว่านอ้าปากเป่าปากพ่นลมไปแล้ว
“ขอดูหน่อย”
ซ่งชิงหว่านเงยหน้าให้เขาตรวจดู “แดงแล้ว แลบลิ้นออกมา”
พอได้ยินเขาสั่งให้แลบลิ้นอีกครั้ง ซ่งชิงหว่านก็อยากหัวเราะ นึกถึงครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน
“หัวเราะอะไร”
“นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่คุณบอกให้ฉันแลบลิ้น”
มือของเหอซูเย่ที่จับคางเธออยู่ชะงักไป “ยังกล้าพูดอีกนะ”