ระหว่างทางกลับ เหออี้เชินคอยสังเกตสีหน้าของเธออย่างระมัดระวัง
“มองทางข้างหน้าสิ ขับรถให้ปลอดภัย” หลินร่วนเตือนเขา
เธอไม่อยากให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นหรอก
เหออี้เชินจึงเลือกจอดรถริมทาง
“เป็นอะไรไป?” หลินร่วนไม่เข้าใจการกระทำของเขา
“ที่รัก คุณโกรธหรือเปล่า?”
“?”
“เรื่องที่พวกเธอพูดกันในร้านอาหารวันนี้น่ะ” เหออี้เชินเตือนความจำ
“เปล่านี่” หลินร่วนมีสีหน้าไม่ใส่ใจ
เหออี้เชินนึกไม่ถึงว่าเธอจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ นิสัยของเธอไม่น่าจะเป็นอย่างนี้สิ
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เธอไม่ค่อยใส่ใจที่คนอื่นพูดถึงเธอแบบนี้หรอกหรือ เด็กสาวคนนี้เปลี่ยนไปเร็วจริง ๆ
หลินร่วนมองสีหน้าแปลก ๆ ของเขา
หลินร่วนเอื้อมมือไปดึงเนกไทของเขา แล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามาหาตัวเอง
ที่จริงเธอไม่ได้ออกแรงอะไรเลย แต่อีกฝ่ายก็ยอมขยับเข้ามาเองแล้ว
ริมฝีปากของเธอแตะลงบนริมฝีปากนุ่มของเขาโดยตรง
“เหออี้เชิน ทำได้ดีนี่ นี่คือรางวัล”
เด็กสาวพูดจบก็หน้าแดง มือเล็ก ๆ โบกพัดใบหน้าตัวเองไม่หยุด
เหออี้เชินมองท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอแล้วรู้สึกว่าน่ารัก ในดวงตาแฝงรอยยิ้ม
แต่รางวัลแค่นี้ยังไม่พอหรอกนะ
เขาดึงหลินร่วนเข้ามาในอ้อมแขน มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอ อีกข้างกดท้ายทอยของเธอ แล้วประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของหลินร่วน เลียไล้คลอเคลีย ก่อนจะจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้น
“เหอ... เหออี้เชิน...”
“มี... มีคน...”
พวกเขายังอยู่ข้างนอกนะ แถมคนก็เดินกันขวักไขว่ แบบนี้น่าอายจะตาย
อีกอย่าง คราวนี้เขาก็จูบแรงเหมือนเดิม ไม่ได้ปรับปรุงเลยสักนิด
เหออี้เชินกอดเธอไว้พลางหัวเราะเสียงต่ำ “ที่รัก หวานจัง”