วันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่เหออี้เชินทำเมื่อไปถึงที่ทำงานคือเดินไปหาหญิงสาว
แต่พอเห็นว่าที่โต๊ะทำงานยังไม่มีใครอยู่ เธอยังไม่มาหรือ หรือว่าจะไม่มาแล้ว
หรือว่าเมื่อวานจะเหนื่อยเกินไป? ยังไงก็นั่งรถมาตั้งนาน
เขากำลังจะส่งข้อความไปถาม
“คุณทนายเหอ”
เสียงใสกังวานของหญิงสาวดังขึ้น
เธอปรากฏตัวขึ้นด้านหลัง โดยมีเซี่ยงเฮิงตามมาด้วย
“เธอระวังตัวหน่อยนะ อย่าลืมที่ฉันพูดบนรถ จำได้ชัดเจนหรือยัง”
เซี่ยงเฮิงบ่นพึมพำอยู่ข้าง ๆ
หลินร่วนถูกบ่นมาตลอดทาง จนเริ่มรำคาญตั้งนานแล้ว
ทำไมพี่ชายถึงได้เหมือนคนแก่ขนาดนี้ บ่นไม่หยุดเลย
เซี่ยงเฮิง: กระอักเลือด
เหออี้เชินจับมือหญิงสาวขึ้นมา วางไว้ข้างริมฝีปากแล้วจูบเบา ๆ “อรุณสวัสดิ์นะ!”
หลินร่วนยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยา เซี่ยงเฮิงกลับออกอาการหนักกว่า
เขาพุ่งเข้ามาแยกทั้งสองคนออกจากกันทันที “แยกกัน! แยกกัน! แยกออกจากกันเดี๋ยวนี้! อย่ามาจับเนื้อต้องตัวกัน!”
เซี่ยงเฮิงแทรกตัวเข้ามาคั่นกลาง พลางจ้องหลินร่วนเขม็ง ให้ตายสิ ที่เขาพร่ำเตือนมาตลอดทางนี่คงเสียเปล่า เธอไม่ได้ฟังสักคำเลยสินะ!
เสียดาย เสียดายจริง ๆ น้องกะหล่ำปลีที่บ้านถูกหมูมางาบไปแล้ว
รู้อย่างนี้แต่แรกไม่น่าปล่อยให้เธอมาที่สำนักงานกฎหมายเลย
เขาจะอธิบายกับสองคนนั้นที่บ้านยังไงดีนะ
กลับไปคราวนี้คงโดนเล่นงานแน่
“มากับฉันที่ห้องทำงาน มีเรื่องจะคุยด้วย รีบตามมา”
ก่อนเดินจากไป เซี่ยงเฮิงยังหันมาถลึงตาใส่เหออี้เชิน
หลินร่วนยักไหล่ ช่วยไม่ได้ เธอต้องเชื่อฟังนี่นา
เห็นแฟนสาวถูกพาตัวไป เหออี้เชินก็ทำอะไรเซี่ยงเฮิงไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเป็นพี่ชายของเธอล่ะ