วันรุ่งขึ้น หลินร่วนยังไม่ทันตื่น ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากข้างนอก
“ลุง ป้า นั่งก่อนครับ เสี่ยวร่วนยังนอนอยู่เลย”
“พวกคุณมากันแต่เช้าขนาดนี้ คงยังไม่ได้กินมื้อเช้าสินะครับ เดี๋ยวผมออกไปซื้อเพิ่ม เรากินด้วยกันเถอะ”
เซี่ยงเฮิงพูดพลางจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากบ้าน
“เอาละ ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว พวกเราเอามาให้แล้ว วางไว้บนโต๊ะนั่น ไปกินเถอะ”
“แล้วก็เล่าเรื่องลูกสาวแสนรักของเราให้ฟังหน่อย”
“รวมถึงผู้ชายคนนั้นด้วย”
เซี่ยงเทียน พ่อของหลินร่วน ทำหน้าบึ้ง ดูท่าอารมณ์ไม่ดีนัก
หญิงงามที่อยู่ข้าง ๆ ก็คือหลินซี ผู้เป็นแม่ของหลินร่วน
เธอตบแขนสามีเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้เขาใจเย็น
เซี่ยงเฮิงยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน
ลูกพี่ลูกน้องสาวที่ฝากให้เขาดูแลดี ๆ ดันโดนหมูข้างนอกมาขุดกินเสียแล้ว
ถ้าเป็นเขา เขาก็โกรธเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าหลินร่วนออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่
เธอเข้าไปออดอ้อนแม่ “แม่จ๋า~ ทำไมมาแล้วไม่บอกหนูก่อนล่ะ”
“อะไร ไม่ต้อนรับแม่เหรอ!” คุณหลินช่วยจัดปอยผมข้างหูให้เธอ
ลูกสาวโตแล้ว มีคนหมายปองก็เป็นเรื่องปกติ
แต่พวกเขาก็ยังต้องช่วยดูให้ดี อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เกี่ยวพันกับความสุขไปทั้งชีวิตของเธอ
ดังนั้นพอได้ฟังเรื่องที่เซี่ยงเฮิงเล่าให้ฟัง สองสามีภรรยาก็ตัดสินใจออกเดินทางมาทันที
“เพิ่งตื่นเหรอ หิวไหม พ่อซื้อของที่ลูกชอบมาให้แล้ว รีบไปแปรงฟันเร็ว”
พ่อเซี่ยงเป็นพ่อที่หลงลูกสาวสุด ๆ ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้กินข้าวของลูก