ถังจวินมองมือน้อย ๆ ของตัวเอง แล้วลูบแก้มตัวเอง
［ระบบ เกิดอะไรขึ้น］ ทำไมไม่ใช่ร่างผู้ใหญ่ล่ะ
［โฮสต์ ทุกอย่างปกติดี ครั้งนี้คุณต้องเริ่มต้นตั้งแต่เด็ก］
มิน่าล่ะถึงจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว คงต้องปล่อยเลยตามเลย เธอหาวหวอด ก่อนจะผล็อยหลับไป
เด็กตัวเล็ก ๆ มักง่วงง่าย ระบบมองโฮสต์ของตัวเอง ยังไม่ทันถามข้อมูลอื่นเลย ทำไมถึงหลับไปเสียแล้วนะ อดชื่นชมเธออีกครั้งไม่ได้จริง ๆ
“เยี่ยนเฉิน มาดูน้องสาวสิ”
ถังจวินถูกเสียงปลุกให้ตื่น เธอขมวดคิ้วเรียวสวยอย่างไม่สบอารมณ์
“อ้าว น้องสาวตื่นแล้ว แถมกำลังมองพี่อยู่ด้วยนะ”
［โฮสต์ เป้าหมายครั้งนี้ก็คือ—เมิ่งเยี่ยนเฉิน］
แม้คนตรงหน้าจะยังตัวเล็ก แต่ถ้าดูจากผมที่หวีเรียบกริบกับหูกระต่ายอันจิ๋วนั่นแล้ว...
เมื่อนึกถึงนิสัยเคร่งขรึมและหัวโบราณของเขาในอนาคต ถังจวินก็ลงมือทันที เธอคว้ามือของเมิ่งเยี่ยนเฉินที่กำลังจะยื่นมาสัมผัสตัวเอง
ยัดเข้าปากแล้วงับเบา ๆ โชคดีที่ไม่มีรสชาติ
อาศัยแรงที่เขาพยายามชักมือกลับ เธอลุกขึ้นนั่ง แล้วคลานไปถึงขอบเตียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าหูกระต่ายของเขาไว้ทันที
“เอา!”
“จวินจวิน ทำแบบนี้ไม่สุภาพนะ นี่พี่เยี่ยนเฉิน รีบปล่อยมือเร็ว”
คุณแม่เมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว แต่พอนึกได้ว่าเด็กยังเล็ก ก็พอเข้าใจได้
“ไม่เป็นไรหรอก จวินจวินยังเด็กอยู่”
ถังจวินกำหูกระต่ายแน่นไม่ยอมปล่อย ผู้ใหญ่ก็กลัวว่าถ้าออกแรงมากเกินไปจะทำให้เธอเจ็บ
“เยี่ยนเฉิน งั้นยกอันนี้ให้น้องได้ไหม”
เมิ่งเยี่ยนเฉินตัวน้อยลงมือแกะหูกระต่ายออก “ได้ครับคุณน้า”