ถังจวินเดินนำอยู่ข้างหน้า ส่วนเขาลากกระเป๋าเดินทางตามหลัง
มองกระโปรงตัวจิ๋วที่เธอสวมอยู่ตรงหน้า พอเดินขึ้นบันไดก็ยิ่งเห็นชัดเข้าไปใหญ่
“ต่อไปอย่าใส่กระโปรงตัวนี้อีกเลย”
“ทำไมล่ะ ฉันตั้งใจเลือกมาเลยนะ สวยใช่ไหมล่ะ”
“ที่เขาเรียกกันว่าสไตล์นักศึกษา ฉัน...”
เมิ่งเยี่ยนเฉินไม่สนใจคำพูดต่อจากนั้นของเธอ “สั้นเกินไป!”
“หา?” ตาแก่หัวโบราณเอ๊ย
“ข้างในฉันก็ใส่อยู่นะ อยากดูไหม รับรองว่าไม่โป๊หรอก”
“อย่ามาเล่นน่า เมื่อกี้ยังบอกว่าร้อนอยู่เลย” เขารู้ดีว่าตัวเองทนไม่ไหวหรอก
ในที่สุดก็ถึงหอพัก ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศช่วยพัดไล่ความร้อนอบอ้าวไปจนหมด
“ไม่ไหวแล้ว ร้อนจะตายอยู่แล้วจริง ๆ”
“เมิ่งเยี่ยนเฉิน ฉันไม่อยากขยับแล้ว ช่วยจัดของให้หน่อย” คุณหนูออกคำสั่งอีกครั้ง
เขาทำได้แค่เชื่อฟัง แต่ก่อนจะเริ่มจัดของ เขาก็เดินเข้าไปดึงชายกระโปรงของเธอลงมาเบา ๆ
“นี่นายลวนลามกันเหรอ”
เมิ่งเยี่ยนเฉินยังคงทำตามใจตัวเอง พอเห็นว่ามันสั้นจริง ๆ ก็ถอดเสื้อสูทคลุมให้เธอทันที
“คลุมไว้ แอร์เย็น”
หา????????
ตอนนี้เธอร้อนแทบตายอยู่แล้ว หมอนี่กลับบอกว่าหนาว บ้าหรือเปล่า
“ไม่เอา ร้อนจะตาย” เสื้อสูทยังมีกลิ่นอายความอุ่นจากตัวเขาหลงเหลืออยู่
ถังจวินเป็นคนขี้ร้อน จึงรังเกียจมันจริง ๆ
เมิ่งเยี่ยนเฉินไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องเธอตรง ๆ ราวกับถ้าเธอไม่ยอม ทั้งคู่ก็จะยืนประจันหน้ากันอยู่อย่างนี้
“ก็ได้ ฉันคลุมก็ได้ ที่นี่ก็ไม่มีใครอื่นสักหน่อย นายก็เคยเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ จะอะไรนักหนา...”