“เกิดอะไรขึ้น”
“รถคันหน้าจู่ ๆ ก็หยุด นายรออยู่บนรถนะ ฉันลงไปดูหน่อย”
ไม่นานเมิ่งเยี่ยนเฉินก็กลับขึ้นรถ “เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ”
บรรยากาศในรถคลุมเครือชวนใจเต้นขึ้นมาเล็กน้อย อุบัติเหตุเมื่อครู่ทิ้งบางอย่างไว้ในใจของทั้งคู่
ถังจวินแอบนวดบริเวณที่กระแทกจนเจ็บ คิดว่าตัวเองทำได้แนบเนียนแล้ว
“เจ็บตรงที่ชนหรือเปล่า ไปโรงพยาบาลกัน”
“ไม่ต้องหรอก” เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย
“ก็เพราะแขนนายแข็งเกินไปต่างหาก”
เมิ่งเยี่ยนเฉินเข้าใจความหมายที่เธอสื่อ เมื่อครู่เขาเหมือนจะสัมผัสโดนก้อนนุ่ม ๆ จริงด้วย
นิ้วมือบนพวงมาลัยลูบไล้เบา ๆ เขาหวนคิดถึงสิ่งที่ตัวเองสัมผัสเมื่อครู่…
ใบหูแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ต…ต้องไปโรงพยาบาลตรวจดูไหม”
“ไม่ต้อง!”
เห็นอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย หรือเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อครู่จับโดนอะไร
ก้มมองหน้าอกตัวเอง แค่นี้ก็ไม่น้อยแล้วนะ
ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกอะไรเลย เมิ่งเยี่ยนเฉินเจ้าคนบ้า เส้นประสาทที่มือมีปัญหาต่างหาก คนที่ควรไปโรงพยาบาลคือเขา!
กลับไปจะกินมะละกอ กินสองลูก แล้วหลังจากนี้จะกินทุกวันเลย
เมิ่งเยี่ยนเฉินไม่เข้าใจว่าคนข้าง ๆ โกรธขึ้นมาอีกทำไม แก้มพองป่อง น่ารักชะมัด
“พาไปกินข้าวนะ” เขาคิดจะง้อเธอ
“ไม่เอา ฉันจะกลับมหาวิทยาลัย”
“ได้”
ถังจวินโมโหแทบตาย คนคนนี้ไม่รู้จักบรรยากาศเอาเสียเลย
“ถึงแล้ว” รถจอดลง
ถังจวินทนไม่ไหว คว้ามือใหญ่ของเขามากัดตรงง่ามนิ้วโป้งอย่างแรง ไม่ได้ออมมือเลยสักนิด