ตอนที่ 42 เหลียงซานป๋อกับจู้หยิงไถ — หม่าเหวินไฉ 2
กลางคืน หวังชิงเหมี่ยวไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน ร่างกายย่อมรู้สึกไม่สบาย โดยเฉพาะผ้ารัดอกที่รัดจนแทบหายใจไม่ออก
คืนนี้เธออยากคลายมันออกให้สบายขึ้นสักหน่อย จึงเรียกเบา ๆ ว่า “พี่หม่า พี่หม่า หลับหรือยัง”
คนข้าง ๆ ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ดูท่าจะหลับสนิทแล้ว
เธอยื่นมือไปคลำผ้าด้านหลัง ไม่รู้เสี่ยวชุ่ยพันไว้อย่างไร ถึงได้รัดแน่นขนาดนี้ แถมยังหาจุดเริ่มต้นไม่เจออีก
เธอคลำไปทั่วหน้าอกตัวเองไม่หยุด จนเหงื่อท่วมตัว ผ้าห่มค่อย ๆ เลื่อนลงมาแต่ก็ไม่ทันสังเกต
ที่จริงหม่าเหวินไฉยังตื่นอยู่ตลอด พอได้ยินเสียงกุกกัก เขาก็อดแอบลืมตาขึ้นมาไม่ได้
ภาพขาวผ่องตรงหน้าทำให้เขาเบิกตากว้าง เสื้อชั้นในเลื่อนหลุด เผยให้เห็นไหล่กลมกลึงขาวเนียนในสายตา
เอวคอด ขาเรียวยาว ทิวทัศน์งดงามอยู่ตรงหน้า เขาร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว
โชคดีที่มีผ้าห่มบังอยู่ ไม่มีใครเห็นสภาพน่าอับอายของเขา
หวังชิงเหมี่ยวคลายสิ่งที่รัดหน้าอกไม่ออก สุดท้ายก็เหนื่อยจนล้มตัวลงนอน
หม่าเหวินไฉหายใจแรงขึ้น ฟังเสียงหายใจสม่ำเสมอของคนข้าง ๆ จนแน่ใจว่าเธอหลับแล้ว
เขาพลิกตัว หันไปมองคนตรงหน้า
เขาจัดการด้วยตัวเองอย่างแผ่วเบา กลัวจะรบกวนโฉมงาม หลังเสียงครางอู้อี้ดังขึ้นครั้งหนึ่ง
เขาก็ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อชั้นในชุดใหม่ แล้วกลับมานอนหลับตาอีกครั้ง
……
“คุณชาย ทำไมเสื้อชั้นในของท่านถึงหายไปหนึ่งชุดขอรับ”
“อืม เปื้อนแล้วก็เลยทิ้งไป”
“เข้าใจแล้ว ข้าน้อยจะไปจัดหามาให้อีกชุดขอรับ”
หวังชิงเหมี่ยวอดทนจนถึงขีดสุด วันนี้เธอต้องอาบน้ำให้ได้