บทที่ 51 กลิ่นอายชีวิตมนุษย์—เมิ่งเยี่ยนเฉิน (5)
วันนี้เมิ่งเยี่ยนเฉินตั้งใจพาเธอกลับบ้านไปกินข้าวด้วยกัน พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังลั่น
“ฉันไม่ได้จะบังคับให้เธอแต่งกับใคร แต่ยังไงเธอก็ควรหาคนที่มีฐานะเหมาะสมกันไม่ใช่เหรอ”
“พวกเราอุตส่าห์เลี้ยงเธอจนโต ทะนุถนอมและรักเธอ”
“ไม่ใช่เพื่อส่งเธอไปบ้านคนอื่น แล้วให้ไปล้างจาน ซักผ้า ถูพื้น”
พ่อเมิ่งเอ่ยเตือนขึ้นมาด้วย
“การศึกษา ฐานครอบครัว และสภาพความเป็นอยู่ของพวกเธอสองคนไม่เหมาะกันเลย แถมยังต่างกันมาก”
“ความคิดความอ่านที่ไม่ตรงกัน สักวันก็ต้องเผยออกมา ถึงตอนนั้นปัญหาเล็กใหญ่ก็จะตามมาไม่หยุด”
“พวกเธอเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ความเข้าใจเรื่องความยากง่ายของชีวิตก็ไม่เหมือนกันเลย”
“พูดตรง ๆ ในความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซ่งเยี่ยน เขาต่างหากที่ได้ประโยชน์โดยไม่ต้องลงแรง เขาคบกับเธอแล้วไม่ต้องพยายามอีกตั้งกี่ปี เรื่องนี้เคยคิดบ้างไหม”
เสียงของสวี่ฉินเองก็ดังไม่แพ้กัน “ในความสัมพันธ์นี้ ฉันต่างหากที่ได้ประโยชน์โดยไม่ต้องลงแรง”
“ฉันชอบเขาจริง ๆ ชอบมากจริง ๆ อยู่กับเขาแล้วฉันมีความสุข ฉันแค่อยากให้ตัวเองมีความสุขบ้างไม่ได้หรือไง”
ได้ยินคำพูดชอบธรรมเต็มเปี่ยมของเธอแล้ว ถังจวินก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้
“น้องสาวนายเป็นพวกหลงรักจนหน้ามืดตามัวสินะ”
“นายเองก็คงไม่...”
เมิ่งเยี่ยนเฉินจัดรองเท้าที่เธอเพิ่งถอดออกให้เรียบร้อย “พวกเราไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ อย่าเอาฉันไปเปรียบกับเธอเลย”