ถังจวินเป็นฝ่ายเริ่มก่อน จุมพิตประทับลงบนซอกคอของเขา พร้อมขบเม้มเบา ๆ
เมิ่งเยี่ยนเฉินไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
ถังจวินไม่พอใจที่เขาไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไม่พอใจรูปร่างของเธอหรือเปล่า
“ฉันตัวเล็กมากเลยเหรอ นายถึงไม่...”
“เล็ก?” เมิ่งเยี่ยนเฉินที่กำลังมึนงงเพราะพิษไข้ ไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร
“เล็กอะไร”
หมายถึงอายุหรือ? เขารอเธอมาหลายปี แต่ก็เป็นความสมัครใจของเขาเอง
“แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง”
เมิ่งเยี่ยนเฉินรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย แต่ก็ยังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เธอพูด
ตอนที่มือของเขาถูกพาให้เคลื่อนไปยัง...
“ตรงนี้ นาย...”
เขาเผลอคิดจะชักมือกลับ แต่ถังจวินไม่ยอม
“พูดมาตามตรงเลยนะ ฉันไม่ตรงสเปกที่นายชอบใช่ไหม”
เขาป่วยอยู่ ตอนกลางคืนอยากกินโจ๊กคู่กับหมั่นโถว หมั่นโถวเนื้อนุ่มฟู หอมกรุ่น ขนาดกำลังพอดีมือ สัมผัสเต็มไม้เต็มมือ
“ฉันยังโตได้อีก เพราะงั้นต่อไปต้อง...”
คำพูดที่ยังไม่ทันจบถูกริมฝีปากปิดกั้น เมิ่งเยี่ยนเฉินที่ตัวร้อนผิดปกติ...พัวพัน...
ถังจวินยังมีเวลาคิดว่า เธอจะติดไข้จากเขาหรือเปล่านะ
เมิ่งเยี่ยนเฉินสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงการตอบรับที่ทั้งอ่อนหัดและหนักแน่นของเธอ ทำให้เขาดีใจจนแทบคลั่ง
ความปรารถนาที่กดเก็บมานานปะทุขึ้นในพริบตา เขาบังคับให้เธอร่วงหล่นไปพร้อมกับเขา...
มือของถังจวินเลื่อนต่ำลงไปเองอย่างไม่รู้ตัว แล้วปลดกระดุมได้อย่างง่ายดาย
“อืม...”
เมิ่งเยี่ยนเฉินมองเธอที่ยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนคิดจะบอกให้หยุด