ถังจวินเห็นคนสองคนนั่งอยู่ไกล ๆ ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ ถึงกับมาเจอกันได้
คนที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็คือฟู่เหวินอิงกับซ่งเยี่ยน ดูท่าคุณน้าฟู่จะอดใจไม่ไหวจริง ๆ
“อย่ามายุ่งกับครอบครัวฉันอีก ตอนนี้ไม่ใช่เมื่อสิบปีก่อน และฉันก็ไม่ใช่เด็กคนนั้นแล้ว ถ้าจะเปิดศึกกันจริง ๆ ฉันทำให้คุณเสียหายหนักได้ไม่ยาก”
“ก็ได้ งั้นเธอกับฉินฉินก็เลิกติดต่อกันซะ”
ซ่งเยี่ยนหัวเราะเยาะ “คุณกลัวผมขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ไม่ได้กลัว แต่คุณไม่มีค่าพอให้ฉันกลัว คุณไม่มีศักดิ์ศรีบ้างหรือไง? ครอบครัวเราสองบ้านมีเรื่องบาดหมางกันมากขนาดนี้ คุณยังชอบฉินฉินได้อีก ฉันไม่รู้เลยว่าคุณมีเจตนาแอบแฝงอะไรหรือเปล่า”
“หรือว่าคุณกับแม่ของคุณก็เป็นคนแบบเดียวกัน”
มือของซ่งเยี่ยนที่อยู่ใต้โต๊ะค่อย ๆ กำแน่น “เราเห็นต่างกัน ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว”
“ทั้งชีวิตฉันไม่เคยประจบใคร และไม่เคยดูถูกใคร แต่ฉันดูถูกคุณ”
ถังจวินฟังเขาพูดจบแล้วก็คิดว่าเขากับสวี่ฉินช่างเหมาะกันจริง ๆ อยู่กันไปให้ตลอดเถอะ อย่าไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนอีกเลย
เธอไม่ได้เข้าไปทัก เพราะรู้ว่าคุณน้าฟู่เป็นคนรักหน้าตา
เธอแอบย่องออกมา แล้วตรงไปหาเมิ่งเยี่ยนเฉิน ตั้งใจจะเล่าให้เขาฟังด้วย จะได้ชวนหงุดหงิดไปด้วยกัน
……
“ฟังดูน่าขำไหมล่ะ ทำเหมือนตัวเองพูดอะไรก็มีเหตุผลไปหมด”
เมิ่งเยี่ยนเฉินมองเนกไทที่ถูกเธอหยอกเล่นอยู่ในมือ “ปล่อยมือได้หรือยัง”
“ไม่ได้ ฟังฉันพูดอยู่หรือเปล่า”