รถเพิ่งจอด เธอก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูหนีทันที “อาจารย์ฟาง ขอบคุณที่มาส่งนะคะ ลาก่อน!”
เขามองแผ่นหลังที่หายลับไป ก่อนหัวเราะเบา ๆ
พอสตาร์ตรถ เขาก็ต้องจัดการเรื่องบางอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน ถึงจะเข้าใกล้เธอได้ และมีคุณสมบัติพอจะยืนเคียงข้างเธอ
เมื่อกลับถึงบ้านก็ไม่ได้ยินเสียงทะเลาะกัน
หวงอี้เหมยยังนั่งอยู่ตรงมุมเดิม ไม่ได้เล่นโทรศัพท์ แค่นั่งเหม่อเฉย ๆ เขาถอนหายใจ
“มานั่งอยู่ตรงนี้ทำไม”
หวงอี้เหมยมองเข้าไปในดวงตาของเขา “เมื่อคืนคุณไม่กลับบ้านเลย” แม้ตอนนี้ทั้งคู่จะแยกห้องนอนกันแล้ว แต่เธอก็ยังสังเกตเห็นว่าสามีหายไปทั้งคืน
“เกิดเรื่องนิดหน่อย ดึกมากแล้วเลยไม่ได้บอกคุณ”
หวงอี้เหมยได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา อีกทั้งยังได้กลิ่นหอมแบบเดียวกับครั้งก่อน กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงอีกแล้ว
“ผู้ชายหรือผู้หญิง แล้วอยู่กันสองคนเหรอ”
“อืม”
“อย่าคิดมากเลย ไม่มีอะไรจริง ๆ ผมเหนื่อยแล้ว ขอไปพักก่อน”
มองแผ่นหลังที่เดินจากไป ปลายนิ้วของหวงอี้เหมยจิกลงกลางฝ่ามืออย่างแรง
ความสงสัยในใจหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ น้ำตาไหลพรั่งพรูจนควบคุมไม่อยู่
เธอรู้ดีว่าสภาพตัวเองไม่ปกติ แต่ไม่มีใครช่วยเธอได้
เธอเหมือนกำลังจมอยู่ในโคลนตม รู้ตัวว่าตัวเองกำลังจมลึกลงไป
แต่กลับไม่มีใครมาช่วย เธอแทบหายใจไม่ออกแล้ว
……
หลังจากเจอกันอย่างกระอักกระอ่วนในครั้งก่อน สวี่เวยก็จงใจหลบหน้าเขาทุกครั้งที่มาเรียน
ฟางเซี่ยเหวินเองก็สังเกตเห็น จึงรีบหาทางรับมือและรั้งเธอไว้ตามลำพังอีกครั้ง