สวี่เวยได้รับข่าวเรื่องการหย่าของทั้งคู่เป็นคนแรก เธอวางหนังสือในมือลง
「โฮสต์ ทำไมถึงจงใจเข้าใกล้หวงอี้เหมยล่ะ!」ระบบไม่เข้าใจแผนการเดินหมากครั้งนี้ของโฮสต์จริง ๆ
「ไม่มีเหตุผลหรอก ฉันแค่ไม่อยากเห็นเธอหมดอาลัยตายอยาก」
หวงอี้เหมยเป็นผู้หญิงที่เก่งกาจอยู่แล้ว เธอเชื่อว่าต่อให้ไม่มีตัวเอง อีกฝ่ายก็จะก้าวข้ามความยากลำบากไปได้ในที่สุด แค่ต้องใช้เวลาเท่านั้น
「โฮสต์ เขามาหาคุณแล้ว」
ไม่นานก็มีข้อความส่งเข้ามาในมือถือ
“ออกมาหน่อย ฉันรออยู่หน้าโรงเรียน มีเรื่องจะคุยด้วย”
สวี่เวยยกมุมปากยิ้ม ดูท่าจะมีคนรอไม่ไหวแล้วสินะ
……
ฟางเซี่ยเหวินยืนรออยู่หน้าโรงเรียนอย่างกระวนกระวาย ข้อความที่ส่งไปยังไม่ได้รับคำตอบ ไม่รู้ว่าเธอเห็นหรือยัง
เขาคิดจะโทรไปถามให้แน่ใจ แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ
ในที่สุด เขาก็เห็นคนที่เดินเข้ามาจากไกล ๆ อย่างไม่รีบร้อน
เขาเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา “มาแล้วเหรอ”
“อืม”
พอเห็นเธอเย็นชาแบบนี้ ใจเขาก็กระตุกวูบ
“ไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันไหม”
“ได้”
เขาขับรถพาเธอมายังที่พักส่วนตัวของตัวเอง “พาฉันมาที่ไหนเนี่ย!”
“เป็นบ้านที่ฉันซื้อไว้ อยู่ใกล้โรงเรียน เดินทางสะดวก”
“ก็ได้”
พอนั่งลง ฟางเซี่ยเหวินก็พูดตรง ๆ ว่า “ฉันหย่าแล้ว”
“แล้วไง”
“สวี่เวย เธอน่าจะดูออกแล้วว่าฉันชอบเธอ” เขาแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ แม้แต่หวงอี้เหมยยังดูออกในแวบเดียว
เขาไม่เชื่อว่าคบหากันมานานขนาดนี้แล้ว เธอจะไม่รู้สึกอะไรเลย