“เพียะ!”
เจียงชิงตบหน้าเขาเต็มแรงสุดกำลัง
ใบหน้าของหลินต้งเจ๋อบวมแดงขึ้นมาทันที แต่เขาไม่สนใจ ยังคิดจะเดินเข้าไปหาเธอต่อ
“หลินต้งเจ๋อ อย่าลืมสิว่านายแต่งงานแล้ว!”
เจียงชิงเบือนหน้าไปอีกทาง จูบของเขาจึงตกลงบนแก้มเธอ
ทั้งสองแนบชิดกันอยู่เช่นนั้น พลางหายใจอย่างสงบ
“ผมรู้”
ไม่ต้องย้ำเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้ดีว่าตัวเองมีเสี่ยวถิงอยู่แล้ว
แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงควบคุมตัวเองไม่ได้
เขารู้สึกว่าเจียงชิงคืออีกครึ่งหนึ่งของตัวเอง มีเพียงเธอเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกสมบูรณ์
หลินต้งเจ๋อยกมือแตะแก้มที่ถูกตบจนเจ็บ ก่อนซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอ
“วางใจเถอะ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย”
เขาจะไม่ปล่อยให้เธอต้องตามเขาอย่างคลุมเครือไร้สถานะ
เขายื่นมือไปจัดเสื้อผ้าให้เธอ แล้วดึงกระโปรงที่ยับยู่ยี่ลง
“กลับไปเถอะ ผมจะยืนดูจนกว่าคุณจะไป”
เจียงชิงมองเขาลึก ๆ แวบหนึ่ง ก่อนหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร
“เชื่อผมนะ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย แน่นอน!”
เจียงชิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย จากนั้นก็เดินจากไปด้วยเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังตึกตัก
เขาฟังเสียงส้นสูงที่ค่อย ๆ ห่างออกไป จนเห็นแสงไฟสว่างขึ้นตรงหน้าต่างบานที่คุ้นเคย ถึงค่อยตัดใจเดินจากมา
เขาต้องกลับซูโจวสักเที่ยว เมื่อกลับมาเป็นโสดแล้ว เขาถึงจะมีสิทธิ์ยืนเคียงข้างเจียงชิง
……
จวงเสี่ยวถิงรู้สึกใจหวิวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับกำลังจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น
หลินต้งเจ๋อไม่ได้ติดต่อเธอมานานแล้ว ไม่รู้ช่วงนี้เขายุ่งอะไรอยู่ เมื่อก่อนเขาตัวติดเธอแจแท้ ๆ