สวี่เวยประคองเอวที่ยังปวดเมื่อยอยู่เล็กน้อย เดินออกไปอย่างเชื่องช้า
“ช่วงสองสามปีมานี้ร่างกายแข็งแรงขึ้นนะ เมื่อคืนผมเล่นงานคุณหนักขนาดนั้น คุณยังลุกจากเตียงไหว จำได้ว่าก่อนหน้านี้คุณ...”
สวี่เวยรีบยกมือปิดปากเขา นี่มันข้างนอกนะ ผู้คนเดินกันขวักไขว่ เขาพูดออกมาได้ยังไงกัน
ฟางเซี่ยเหวินหึงขึ้นมา ผู้ชายคนนั้นคงทำแบบนั้นกับเธอบ่อย ๆ สินะ...
ถึงได้ทำให้เธออึดขึ้นขนาดนี้ พอคิดว่าผู้ชายคนอื่นเคยแตะต้องเธอ เขาก็อยากฆ่าหมอนั่นให้ตาย
รถมาถึงจุดหมายอย่างรวดเร็ว
“ผมไม่อยากเห็นคุณคุยกับเขา ระวังตัวหน่อย ไม่อย่างนั้น...”
สวี่เวยหมดคำจะพูด “รู้แล้วน่า”
พอเปิดประตู เด็กน้อยสองคนก็วิ่งเข้ามากอดขาเธอ
“mom”
“แม่”
ไอ้ฝรั่งตัวน้อยเอ๊ย! ฟางเซี่ยเหวินคิดในใจ
“กลับมาแล้วเหรอ ทั้งคืนไปไหนมา... แล้วนี่ใคร?”
“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า ผมเป็นแฟนของเวยเวย เพิ่งเจอกันครั้งแรก ผมไม่ได้เตรียมของขวัญมา ต้องขอโทษด้วยนะครับ ครั้งนี้มารบกวนกะทันหัน คราวหน้าเรานัดเวลากันใหม่ แล้วค่อยคุยกันให้เต็มที่นะครับ”
พ่อแม่สวี่: ???????
แฟนงั้นเหรอ? เธอตกลงคบตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผู้ชายคนนี้หน้าด้านจริง ๆ
“พ่อแม่ อย่าไปสนใจเขาเลย เขาพูดเหลวไหล นี่เป็นเพื่อนคนหนึ่งของหนู”
พ่อสวี่มองใบหน้าที่คล้ายหยางหยางอยู่หลายส่วน มองลูกชายแล้วมองพ่อ ไม่ผิดแน่ พ่อแท้ ๆ มาหาถึงที่แล้ว
แต่ลูกสาวบอกว่าเขาตายไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมามีชีวิตได้ล่ะ