［โฮสต์ คนอยู่ข้างล่าง］
หวังชิงเหมี่ยวหยิบถ้วยน้ำตรงหน้าขึ้นมา แล้วเหลือบมองลงไปชั้นล่างอย่างไม่ใส่ใจพอดี สายตาประสานกับคนที่อยู่ด้านล่างเข้าพอดี
หม่าวเหวินไฉชะงักไป ดรุณีบนชั้นสองมีคิ้วตางดงามราวภาพวาด ผิวพรรณผุดผ่อง ความงามของนางทำให้เขาลืมไม่ลงตั้งแต่แรกเห็น หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
น่าเสียดาย ราวกับจะรู้ตัวว่าถูกจับจ้อง นางรีบลุกจากโต๊ะเดินจากไป พอเขาตามไปทัน ก็เห็นเพียงชายกระโปรงสีชมพูอ่อนของนาง
“คุณชาย?”
เด็กติดตามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองคุณชายของตนซึ่งกำลังเหม่อลอย “คุณชาย ยังจะดื่มชาอีกไหมขอรับ?”
หม่าวเหวินไฉมองรถม้าที่ลับหายไป “ไปสืบมาทีว่ารถม้าคันนั้นเป็นของบ้านใคร”
“ขอรับ คุณชาย”
แต่ผ่านไปไม่กี่วัน เขายังสืบข่าวไม่ทันได้ ก็ต้องเก็บข้าวของไปสำนักศึกษาเสียก่อน
หม่าวเหวินไฉมีสีหน้าเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา คุณหนูบ้านไหนกันนะที่งดงามถึงเพียงนั้น ทำให้เขาคิดถึงไม่รู้ลืม
การพบกันวันนั้นทำให้เขา………………
คืนนั้นเขานอนไม่หลับทั้งคืน ทุกครั้งที่หลับตา ใบหน้างามล้ำของนางก็ปรากฏขึ้น
น่าเสียดาย ไม่รู้ต่อไปจะมีโอกาสได้พบนางอีกหรือไม่
“คุณหนู ไม่สิ คุณชาย เดินช้า ๆ หน่อยขอรับ ทางลื่น”
“เร็วเข้า ถ้าช้ากว่านี้จะไปไม่ทันแล้ว”
ใบหน้าที่เฝ้าคิดถึงปรากฏอยู่ตรงหน้า ทว่าคราวนี้นางแต่งกายเป็นบุรุษ แล้วหน้าอกของนาง…ทำไมถึงแบนราบขนาดนั้น
……
อาจารย์ใหญ่เริ่มจัดห้องพัก จู้ อิงไถเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา
“ฉันขอห้องเดี่ยว ฉันไม่ชอบอยู่ร่วมห้องกับคนอื่น”