“ใครน่ะ ปล่อยฉัน!”
“สวี่เวย ในที่สุดฉันก็จับเธอได้!”
ร่างของสวี่เวยแข็งทื่อ “ฟางเซี่ยเหวิน? นายหาฉันเจอได้ยังไง ปล่อยนะ นายคิดจะทำอะไร!”
ในพื้นที่ระบบ ระบบถูกการแสดงอันไร้ที่ติของโฮสต์ทำให้ยอมจำนน โฮสต์นี่แสดงเก่งจริง ๆ!
“หึ ๆ ผู้ชายต่างชาติที่อยู่ข้างเธอตอนกลางวันเป็นใคร แล้วมีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ”
“แล้วเด็กสองคนนั้นล่ะ พูดมา!”
สวี่เวยดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของเขา แล้วถอยห่างออกมา
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย หลบไป ฉันจะกลับบ้าน”
พอเห็นเธอตอบไม่ตรงคำถาม ฟางเซี่ยเหวินก็คิดว่าเธอกำลังมีพิรุธ
“เขาเป็นคนรักใหม่ของเธอใช่ไหม ดีจริง ๆ ทิ้งฉันไปตั้งหลายปี เธอใช้ชีวิตสุขสบายไม่น้อยเลยสินะ”
เขาอยากถามว่าเหตุใดเธอถึงทิ้งเขาไปในตอนนั้น และตลอดหลายปีมานี้เคยนึกถึงเขาบ้างหรือไม่
แต่เมื่อเห็นเธอไม่กล้าเงยหน้าสบตา ใจเขาก็แหลกสลาย จึงตัดสินใจทำตามใจตัวเอง
เขากดเธอชิดต้นไม้ มือจับท้ายทอยไว้ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปอย่างไม่อ่อนโยน มีเพียงแรงบดขยี้ราวกับจะลงโทษ
ฟางเซี่ยเหวินไม่รู้สึกถึงการตอบสนองจากเธอ จึงคิดว่าเธอกำลังรักษาความบริสุทธิ์ไว้ให้ผู้ชายคนนั้น
เขายิ่งจูบอย่างรุนแรง พัวพันกับเธอไม่ยอมปล่อย ก่อนจะกัดลงไปอย่างไร้ความปรานี
“อึก!”
หมอนี่เป็นหมาหรือไง ทำไมต้องกัดลิ้นเธอด้วย ประสาทหรือเปล่า
ฟางเซี่ยเหวินยังไม่พอใจกับจูบชั่วครู่ เขาจ้องริมฝีปากของเธอ
“จำความเจ็บนี้ไว้ ฉันเป็นคนทำให้เธอเจ็บเอง”