“ฉันพูดจบแล้ว ก็มีแค่นี้แหละ”
หลินร่วนมองเขาอย่างกระวนกระวายใจ
ถ้าเขากล้าพูดอะไรที่ทำให้เธอไม่พอใจ ต่อไปเธอจะไม่เจอเหออี้เชินอีกเลย
เหออี้เชินเห็นเด็กสาวจ้องมองเขาด้วยแววตาลึกล้ำ ความขุ่นเคืองและความไม่สบายใจในใจก็ค่อย ๆ จางหายไป
ที่จริงพวกเขาคิดไม่ผิด ทุกอย่างก็เพื่อหลินร่วน ในฐานะพ่อแม่ เรื่องนี้ก็เข้าใจได้
แต่ตัวเขาต้องเผชิญกับการจากลาอีกครั้ง
ตอนแรกเขายากจะยอมรับ แต่ก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว
“เหออี้เชิน นายจะบอกเลิกฉันใช่ไหม”
หลินร่วนกลั้นไม่ไหว ร้องไห้สะอื้นเสียงเบาออกมา
น้ำตาไหลพรากไม่หยุด จนผ้าห่มตรงหน้าอกเปียกชุ่มไปหมด
เหออี้เชินตั้งตัวไม่ทัน นี่มันกะทันหันเกินไปไหม?
เขายังมัวแต่สงสารตัวเองอยู่เลย แต่อีกฝ่ายกลับร้องไห้ไปก่อนแล้ว ไม่มีทางเลือก ได้แต่หาวิธีปลอบแม่คุณหนูคนนี้ก่อน
“อย่าร้องสิ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
เขาจูบซับหยดน้ำตาบนใบหน้าเธอ
“ถ้ายังร้องอีก ฉันจะจูบเธอแล้วนะ! จูบแบบดุ ๆ เลย”
คำขู่นี้ได้ผลไม่น้อย
หลินร่วนเริ่มหยุดร้อง
เหออี้เชินยกมือเธอขึ้นมา แล้วจุมพิตลงบนฝ่ามือ
“ที่รัก เราไม่เลิกกันหรอก”
“ฉันยังอยากเป็นสามีเธออยู่นะ!”
หลินร่วนหยิบหมอนขึ้นมาขว้างใส่เขา
“ใครจะแต่งกับนาย หน้าด้านจริง ๆ”
เหออี้เชินกอดหมอนไว้ แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “เธอร้องไห้เพราะกลัวว่าเราจะเลิกกันไม่ใช่เหรอ?”
“อีกอย่าง ถ้าไม่แต่งกับฉันแล้วเธออยากแต่งกับใครล่ะ หืม?”